غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٠

781 [ اى هيچ در ميان نه ز موى ميان تو ]

به لحظه‌اى كه كشد تيغ تيز پيل‌افكن * دو چشم عشوه‌گر شيرگير كافر تو

كه همچو تشنه كه ميرد ز عشق آب حيات * بود دلم متعطّش به آب خنجر تو

بدان خط سيه دودرنگ آتش‌پوش * كه درگرفت بگرد مه منوّر تو

كه من به روز و شب آشفته و پريشانم * از آن دو هندوى گردنكش دلاور تو

به خاك پاى تو كآن را به جان‌ودل خواهد * كه تاج سر كند آن‌كس كه باشدش سر تو

كه چون به خاك برند از در تو خواجو را * به هيچ باب نجويد جدائى از در تو

اى كه چو موى شد تنم در هوس ميان تو * هيچ نمىرود برون از دل من دهان تو

از چمن تو هركسى گل به كنار مىبرند * ليك بما نمىرسد نكهت بوستان تو

گر ز كمان ابرويت عقل سپر بيفكند * عيب مكن كه در جهان كس نكشد كمان تو

چون تو كنار مىكنى روز و شب از ميان ما * كى به كنار ما رسد يك سر مو ميان تو

تا تو چه صورتى كه من قاصرم از معانيّت * تا تو چه آيتى كه من عاجزم از بيان تو

كى ز دلم برون روى زانكه چو من نبوده‌ام * عشق تو بوده است و بس در دل من بجان تو

صد رهم ار به آستين دور كنى ز آستان * دستم و آستين تو رويم و آستان تو

گرچه بود به مهر تو شير فلك شكار من * رشك برم هزار پى بر سگ پاسبان تو

خواجو از آستان تو كى برود كه رفته است * حاصل روزگار او در سر داستان تو

اى هيچ در ميان نه ز موى ميان تو * ناديده ديده هيچ بلطف دهان تو

گفتم كه چون كمر كشمت تنگ در كنار * ليكن ضرورتست كنار از ميان تو

هيچ از دهان تنگ تو نگرفته كام جان * جان را فداى جان تو كردم بجان تو

هر لحظه ابروى تو كند بر دلم كمين * پيوسته چون كشد دل ريشم كمان تو

تا ديده‌ام كه چشم تو بيمار خفته است * خوابم نمىبرد ز غم ناتوان تو

بازآى اى هماى همايون كه مرغ دل * پر مىزند در آرزوى آشيان تو

در صورت بديع تو چندين معانيست * يا رب چه صورتى كه ندانم بيان تو

اى باغبان ترا چه زيان گر بسوى ما * آيد نسيمى از طرف بوستان تو