غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٨

777 [ آب آتش مىرود زان لعل آتش‌فام او ]

صيد شيران مىكند آهوى روبه‌باز او * راه بابل مىزند هاروت افسون‌ساز او

هر شبى بنگر كه بر مهتاب بازى مىكند * هندوان زلف عنبر چنبر شب باز او

از چه روى ابروى زنگارى كمان او كمان * مىكشد پيوسته بر تركان تيرانداز او

گفتم از زلفش بپوشم ماجراى دل و ليك * چون نهان دارم ز دست غمزهء غمّاز او

بيدلان را احتمال ناز دلبر واجبست * وانكه باشد نازنين‌تر بيش باشد ناز او

مطرب سازنده گو امشب دمى با ما بساز * ورنه چون دم بركشم در دم بسوزم ساز او

بلبل خوش‌نغمه تا گل برنيندازد نقاب * نشنود كس در جهان آوازهء آواز او

فارغ‌البالست هركس كو نشد عاشق و ليك * مرغ بيدل در هوا خوش‌تر بود پرواز او

حال خواجو از سرشك چشم خون‌بارش بپرس * كو روان چون آب مىخواند دمادم راز او

ترك من خاقان نگر در حلقه عشّاق او * ماه من خورشيد بين در سايهء بغطاق او

خان اردوى فلك را كآفتابش مىنهند * بوسه‌گاهى نيست الّا كوكب بشماق او

گرچه چنگز خان به شمشير جفا عالم گرفت * اين‌همه قتل و ستم واقع نشد در جاق او

ارچه در تابست زلفش كاين تطاول مىكند * گوئيا جور و جفا شرطست در ميثاق او

چون بتم آياق بر لب مىنهد همچون قدح * جان بلب مىآيدم از حسرت آياق او

هر اميرى را بود قشلاق و ييلاقى دگر * مير مادر جان بود قشلاق و دل ييلاق او

هردم از كرياس بيرون آيد و غوغا كند * جان كجا بيرون توانم برد از شلتاق او

در بغلتاق مرصّع دوش چون مه مىگذشت * او ملول از ما و ما از جان‌ودل مشتاق او

گفتمش آخر به چشم لطف در خواجو نگر * زانكه در خيلت نباشد كس باستحقاق او

آب آتش مىرود زان لعل آتش‌فام او * مىبرد آرامم از دل زلف بىآرام او

خط به خونم باز مىگيرند و خونم مىخورند * جادوان نرگس مخمور خون‌آشام او

حاصل عمرم در ايّام فراقش صرف شد * چون خلاص از عشق ممكن نيست در ايّام او