غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٧

774 [ سرو را گل يار نبود گر بود نبود چنين ]

اگر در باغ بخرامد سهى سرو سمن بويم * خلايق را گمان افتد كه فردوسست و حور العين

چو آن جادوى بيمارش كه خون خوردن بود كارش * نديدم ناتوانى را كمان پيوسته بر بالين

مرا گر دل‌ستان نبود هواى گلستان نبود * كه بىويس پرىپيكر ز گل فارغ بود رامين

طبيبم صبر فرمايد ولى كى سودمند آيد * كه چون فرهاد مىميرم به تلخى از غم شيرين

چو آن خورشيد تابان را بوقت صبح ياد آرم * ز چشم اخترافشانم بيفتد رستهء پروين

مگوى از بوستان يارا كه دور از دوستان ما را * نه پرواى چمن باشد نه برگ لاله و نسرين

چرا برگردم از ياران كه در دين وفاداران * خلاف دوستان كفرست و مهر دوستان از دين

كجا همچون تو درويشى بوصل شه رسد خواجو * كه نتواند شدن هرگز مگس هم‌بازى شاهين

774 [ سرو را گل يار نبود گر بود نبود چنين ]

774 [ سرو را گل يار نبود گر بود نبود چنين ]

س

سرو را گل يار نبود گر بود نبود چنين * سرو گل‌رخسار نبود ور بود نبود چنين

ديدمش دى بر سر گلبار و گفتم راستى * سرو در گلبار نبود ور بود نبود چنين

طرّه هندوش بين كاندر همه هندوستان * هندوئى طرّار نبود ور بود نبود چنين

در ختن چون زلف چين بر چين مشك‌آساى او * نافهء تاتار نبود ور بود نبود چنين

مردهء بيمار چشم مست مخمور توام * مرده‌ئى بيمار نبود ور بود نبود چنين

فتنهء بيدار مستان نرگس پرخواب تست * خفته‌اى بيدار نبود ور بود نبود چنين

باوجود مردم‌آزارى چو چشم آهويت * مست مردم‌دار نبود ور بود نبود چنين

جز لب ياقوت شكّربار شورانگيز تو * لعل شكّربار نبود ور بود نبود چنين

دوش خواجو چون عذارت ديد گفت اندر چمن * هيچ گل بىخار نبود ور بود چنين