غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٦

773 [ نسيم صبح كز بويش مشام جان شود مشكين ]

كيست كه گويد به بارگاه سلاطين * حال گدايان دل‌شكستهء مسكين

سوخته‌اى كو كه خون ز ديده ببارد * از سر سوزم چو شمع بر سر بالين

درگذر اى باغبان كه بلبل سرمست * باز نيايد به غلغل تو ز نسرين

با رخ بستان‌فروز ويس گلندام * كس نبرد نام گل بمجلس رامين

كى برود گر هزار سال برآيد * از سر فرهاد شور شكّر شيرين

عاشق صادق كسى بود كه نخواهد * ملكت كسرى بجاى مهر نگارين

شمسهء چين نيست در تصوّر اورنگ * جز رخ گلچهر ماهروى خورآئين

مرغ دل از زلف دلبران نبرد جان * كبك نيابد امان ز چنگل شاهين

منكر خواجو مشو كه اهل نظر را * روى بتان قبله است و كيش مغان دين

هركه شد با ساكنان عالم علوى قرين * گو بيا در عالم جان جان عالم را ببين

اى كه در كوى محبّت دامن‌افشان مىروى * آستين بر آسمان افشان و دامن بر زمين

چنگ در زنجير گيسوى نگارى زن كه هست * چين زلفش فارغ از تاب و خم ابرو ز چين

رخت هستى از سر مستى بنه بر آستان * دست مستى از سر هستى مكش در آستين

بگذر از اندوه و شادى و ز دو عالم غم مدار * يا چو شادى دل‌نشان شو يا چو انده دلنشين

مىكشد ابروى تركان بر شه خاور كمان * مىكند زلف بتان بر قلب جانبازان كمين

كافرم گر دين‌پرستى در حقيقت كفر نيست * كآنكه مؤمن باشد ايمانش كجا باشد بدين

گر كشند از راه كينش ور كشند از راه مهر * مهربان از مهر فارغ باشد و ايمن ز كين

حور و جنّت بهر دينداران بود خواجو و ليك * جنّت ما كوى خمّارست و شاهد حور عين

نسيم صبح كز بويش مشام جان شود مشكين * مگر هر شب گذر دارد بر آن گيسوى مشك‌آگين