غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٣

766 [ هر زمان آهنگ بيزاريش بين ]

گر صبا بوئى ز گيسويت بتركستان برد * مشك اذفر خون شود در ناف آهوى ختن

صبحدم در صحن بستان گر براندازى نقاب * پيش روى چون گلت بر لاله خندد نسترن

تا گرفتار سر زلف سياهت گشته‌ام * گشته‌ام مانند يك مو وندر آن مو صد شكن

گر نسيم سنبلت بر خاك خواجو بگذرد * همچو گل بر تن ز بىخويشى بدرّاند كفن

خيز و در بحر عدم غوطه خور و ما را بين * چشم موج‌افكن ما بنگر و دريا را بين

اگر از عالم معنى خبرى يافته‌اى * برگشا ديده و آن صورت زيبا را بين

چه زنى تيغ ملامت من جان‌افشان را * عيب وامق مكن و طلعت عذرا را بين

حلقهء زلف چو زنجير پرىرويان گير * زير هر موى دلى واله و شيدا را بين

باغبان گر ز فغان منع كند بلبل را * گو نظر باز كن و لاله حمرا را بين

اى سراپرده به دستان زده بر ملك فنا * علم از قاف بقا بركش و عنقا را بين

گر بدل قائل آن سرو سهى بالائى * سر برآر از فلك و عالم بالا را بين

چون درين دير مصوّر شده‌ئى نقش‌پرست * شكل رُهبان چه كنى نقش مسيحا را بين

دفتر شعر چه بينى دل خواجو بنگر * سخن سحر چه گوئى يد بيضا را بين

هر زمان آهنگ بيزاريش بين * عهد و پيمان وفاداريش بين

گر نديدى نيم‌شب در نيمروز * گرد ماه آن خطّ زنگاريش بين

زلف مشكين چون براندازد رخ * روز روشن در شب تاريش بين

حلقه‌هاى جعدش از هم باز كن * نافه‌هاى مشك تاتاريش بين

آن لب شيرين شورانگيز او * در سخن‌گوئى شكرباريش بين

چشم مخمورش كه خونم مىخورد * گرچه بيمارست خون‌خواريش بين

اينكه خود را طرّه‌اش آشفته ساخت * از سيه‌كاريست طرّاريش بين