غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٠

761 [ زبان خامه نتواند حديث دل بيان كردن ]

هست ياقوت تو چون گفتهء خواجو شيرين * مهر رخسار تو چون محنت او روزفزون

بعقل كى متصوّر شود فنون جنون * كه عقل عين جنونست و الجنون فنون

ز عقل بگذر و مجنون زلف ليلى شو * كه كلّ عقل عقيله‌ست و عقل كلّ جنون

بنور مهر بيارا درون منظر دل * كه كس برون نبرد ره مگر بنور درون

جنون نتيجهء عشقست و عقل عين خيال * ولى خيال نمايد به عين عقل جنون

بعقل كاشف اسرار عشق نتوان شد * كه عقل را بجز از عشق نيست راهنمون

در آن مقام كه احرام عشق مىبندند * به آب ديده طهارت كنند و غسل به خون

شدست اين دل مهموز ناقصم با مهر * مثال زلف لفيف پرىرخان مقرون

چو من بميرم اگر ابر را حيا باشد * بجاى آب كند خاك من به خون معجون

حيات چيست بقائى فنا درو مضمر * ممات چيست فنائى بقا درو مضمون

اگر جمال تو بينم كدام هوش و قرار * و راز تو هجر گزينم كدام صبر و سكون

چه نيكبخت كسى كو غلام روى تو شد * مبارك آنكه دهد دل به طلعت ميمون

اگر به روى تو هر روز مهرم افزونست * نشاط دل نبود جز به مهر روزافزون

محققت نشود سرّ كاف و نون خواجو * مگر ز زلف چو كاف و خط سياه چو نون

زبان خامه نتواند حديث دل بيان كردن * كه وصف آتش سوزان به نى مشكل توان كردن

در آن حضرت كه باد صبح گردش درنمىيابد * دمادم قاصدى بايد ز خون دل روان كردن

شبان تيره از مهرش نبينم در مه و پروين * كه شرط دوستى نبود نظر در اين و آن كردن

مرا ماهيّت رويش چو شد روشن بدانستم * كه بىوجهست تشبيهش به ماه آسمان كردن