غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٤٨

757 [ هركس كه برگرفت دل از جان چنان كه من ]

روز جزا چو از لحد بر عرصاتم آورند * خون جگر فروچكد گر بفشاريم كفن

مرغ ببوى نسترن واله و مست مىشود * خواجو از آنكه سنبلش بوى دهد به نسترن

756 [ بوقت صبح ندانم چه شد كه مرغ چمن ]

756 [ بوقت صبح ندانم چه شد كه مرغ چمن ]

ش

بوقت صبح ندانم چه شد كه مرغ چمن * هزار نالهء شبگير بركشيد چو من

مگر چو باد صبا مژدهء بهار آورد * بباد داد دل خسته در هواى سمن

در آن نفس كه برآيد نسيم گلشن شوق * رسد ببلبل يثرب دم اويس قرن

ميان يوسف و يعقوب گر حجاب بود * معيّنست كه نبود برون ز پيراهن

ز روى خوب تو دورى نمىتوانم جست * اگر چنان كه شوم فتنه هم بوجه حسن

ز خوابگاه عدم چون بحشر برخيزم * روايح غم عشق تو آيدم ز كفن

كند بگرد درت مرغ جان من پرواز * چنان كه بلبل سرمست در هواى چمن

ز سوز سينه چو يك نكته بر زبان آرم * زند زبانه چو شمع آتش دلم ز دهن

چو نور روى تو پرتو بر آسمان فكند * چراغ خلوت روحانيان شود روشن

ميان جان من و چين جعد مشكينت * تعلّقيست حقيقى به حكم حب وطن

حديث زلف تو مىگفت تيره شب خواجو * برآمد از نفس او نسيم مشك ختن

757 [ هركس كه برگرفت دل از جان چنان كه من ]

757 [ هركس كه برگرفت دل از جان چنان كه من ]

ش

هركس كه برگرفت دل از جان چنان كه من * گو سر بباز در ره جانان چنان كه من

لؤلؤ چو نام لعل گهربار او شنيد * لالاى او شد از بن دندان چنان كه من

كو صادقى كه صبح وصالش چو دست داد * غافل نگردد از شب هجران چنان كه من

وان رند كو كه بر در دُردىكشان درد * از دل برون كند غم درمان چنان كه من

اى شمع تا به چند زنى آه سوزناك * يكدم بساز با دل بريان چنان كه من

حاجى بعزم كعبه كه احرام بسته‌اى * در ديده ساز جاى مغيلان چنان كه من

دل سوختست و غرقهء خون جگر ز مهر * دور از رخ تو لالهء نعمان چنان كه من

مرغ چمن كه برگ و نوايش نمانده بود * دارد دگر هواى گلستان چنان كه من

گر ذوق شكّر تو سكندر بيافتى * سير آمدى ز چشمهء حيوان چنان كه من

زلف تو چون من ارچه پريشان فتاده است * كس را مباد حال پريشان چنان كه من