غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٤٦

753 [ جان بده يا دگر انديشهء جانانه مكن ]

مرغ نتواند كه دربندد زبان * صبحدم چون غنچه بگشايد دهن

باد اگر بوى تو بر خاكم دمد * همچو گل بر تن بدرّانم كفن

از تنم جز پيرهن موجود نيست * جان من جانان شد و تن پيرهن

آن‌چنان بدنام و رسوا گشته‌ام * كز در ديرم براند برهمن

سرّ عشق از عقل پرسيدن خطاست * روح قدسى را چه داند اهرمن

جز ميانش بر بدن يك موى نيست * وز غم او هست يك مويم بدن

باغبان از نالهء ما گو منال * ما نه امروزيم مرغ اين چمن

معرفت خواجو ز پير عشق جوى * تا سخن ملك تو گردد بىسخن

امشب اى يار قصد خواب مكن * مرو و كار ما خراب مكن

شب درازست و عمر ما كوتاه * قصّه كوته كن و شتاب مكن

چشم مست تو گرچه در خوابست * تو قدح نوش و عزم خواب مكن

شب قدرست قدر شب درياب * وز مى و مجلس اجتناب مكن

سخن جام گوى و بادهء ناب * صفت ابر و آفتاب مكن

و گرت شيخ و شاب طعنه زنند * التفاتى بشيخ و شاب مكن

روز را چون ز شب نقاب كنند * ترك خورشيد مه‌نقاب مكن

آبروى قدح بباد مده * پشت بر آتش مذاب مكن

لعل ميگون آبدار بنوش * جام مى را ز خجلت آب مكن

چون مرا از شراب نيست گزير * منعم از ساغر شراب مكن

از براى معاشران خواجو * جز دل خونچكان كباب مكن

جان بده يا دگر انديشهء جانانه مكن * دام را بنگر ازين پس طلب دانه مكن

بسته‌اى با مِى و پيمانه ز مستى پيمان * ترك پيمان كن و جان در سر پيمانه مكن

حرمت خويش نگهدار و مكن قصد حرم * ور شدى صيد حرم روى بدين خانه مكن

اگرت دست دهد صحبت بيگانه و خويش * خويش را دستخوش مردم بيگانه مكن