غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٤٥

751 [ خويش را در كوى بىخويشى فكن ]

وقت صبوح شد به شبستان شتاب كن * برگ صبوح ساز و قدح پرشراب كن

خورشيد را ز برج صراحى طلوع ده * وانگه ز ماه نو طلب آفتاب كن

خاتون بكر مهوش آتش لباس را * از ابر آبگون زجاجى نقاب كن

آن آتش مذاب در آب فسرده ريز * و آن بسدّ گداخته در سيم ناب كن

لب را بلعل حل شده رنگ عقيق بخش * كف را به خون ديدهء ساغر خضاب كن

بهر صبوحيان سحرخيز شب‌نشين * از آتش جگر دل بريان كباب كن

شمع از جمال ماه پريچهره برفروز * قند از عقيق يار شكرلب در آب كن

اى رود پرده ساز كه راه دلم زنى * بردار پرده از رخ و ساز رباب كن

خواجو ترا كه گفت كه در فصل نوبهار * از طرف باغ و بادهء ناب اجتناب كن

اى صبا احوال دل با آن صنم تقرير كن * حال اين درويش با آن محتشم تقرير كن

ماجراى اشك گرمم يك‌به‌يك با او بگو * داستان آه سردم دم‌به‌دم تقرير كن

گر چو شمع آرى حديث سوز عشقم بر زبان * وصف سيلاب سرشك ديده هم تقرير كن

شرح سرگردانى مستسقيان باديه * چون فرود آئى بر اطراف حرم تقرير كن

قصّه تاريك روزان در دل شب عرضه دار * داستان مهرورزان صبحدم تقرير كن

گر غم بيچارگان دارى و درد خستگان * آنچ بر جان منست از درد و غم تقرير كن

اضطراب و شور آن ماهى كه دور افتد ز آب * گر هوادارى نمائى پيش يم تقرير كن

وان گل باغ كرم گر ياد بىبرگان كند * افتقار و عجزم از راه كرم تقرير كن

ضعف خواجو بين و با آن دلبر لاغر ميان * هرچه دانى موبه‌موى از بيش‌وكم تقرير كن

خويش را در كوى بىخويشى فكن * تا ببينى خويشتن بىخويشتن

جرعه‌اى بر خاك مىخواران فشان * آتشى در جان هشياران فكن

هرك را دادند مستى در ازل * تا ابد گو خيمه بر ميخانه زن