غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٤١

742 [ نى نگر با اهل دل هردم بمعنى در سخن ]

سخن عشق نشايد بر هركس گفتن * مهر را گرچه محالست به گل بنهفتن

مشكل آنست كه احوال گدا با سلطان * نتوان گفتن و با غير نبايد گفتن

اى خوشا وقت گل و لاله بهنگام صبوح * دركشيدن مل گلگون و چو گل بشكفتن

شرط فرّاشى در دير مغان دانى چيست * ره رندان خرابات به مژگان رفتن

هيچ‌كس نيست كه با چشم تو نتواند گفت * كه چنين مست بمحراب نشايد خفتن

كيست كز هندوى زلف تو نجويد دل من * دزد را گرچه ز دانش نبود آشفتن

كار خواجو به هواى لب دُرپاشش نيست * جز بالماس زبان گوهر معنى سفتن

نه درد عشق مىيارم نهفتن * نه ترك عشق مىيارم گرفتن

نگردد مهر دل در سينه پنهان * به گل خورشيد چون شايد نهفتن

غريبست از كسانى كآشنايند * حديث خويش با بيگانه گفتن

اگر فرّاش ديرى فرض عينست * به مژگانت در ميخانه رفتن

بگو با نرگس ميگون كه پيوست * نشايد مست در محراب خفتن

بود كارم به ياد دُرج لعلت * بالماس زبان دُردانه سفتن

مقيمان در ميخانه خواجو * چه حاجتشان بكوى كعبه رفتن

نى نگر با اهل دل هردم بمعنى در سخن * بشنو از وى ماجراى خويشتن بىخويشتن

بلبل بستان‌سرا بين در چمن دستان‌سرا * و او چون من دستان زن بستانسراى انجمن

گر در اسرار زبان بىزبانان مىرسى * بىزبانى را نگر با بىزبانان در سخن

مطرب بىبرگ بين از همدمان او را نوا * نالهء نايش نگر در پردهء دل چنگ زن

پستهء خندان شكرلب چون نباتش مىنهند * از چه هردم مىنهند از پسته قندش در دهن

اى كه چون نى سوختى جانم چو نى را ساختى * تا كه فرمودت كه هردم آتشى در نى فكن

همچو من بىدوستان در بوستانش خوش نبود * زان بريدست از كنار چشمه و طرف چمن