غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٩

737 [ دلا از جان زبان دركش كه جانان ]

گهى كز كازرون رحلت گزينم * بنالد از فغانم كوه نالان

غريبان را چرا بايد كه بينند * به چشم منقصت صاحب كمالان

خطا باشد كه چشم ترك‌تازت * دل مردم كند يكباره تالان

مگر زلف تو زان آشفته حالست * كه در تابند ازو آشفته‌حالان

چنان مرغ دلم در قيدت افتاد * كه كبكان درى در چنگ دالان

عقاب تيزپر كى بازگردد * بهر بازى ز صيد خسته‌بالان

غزل خواجو بگويد بر غزاله * مگر بر آهوى چشم غزالان

736 [ اى كفر سر زلف تو غارتگر ايمان ]

736 [ اى كفر سر زلف تو غارتگر ايمان ]

س

اى كفر سر زلف تو غارتگر ايمان * جان داده بر نرگس مست تو حكيمان

دست از طلبت باز نگيرم كه به شمشير * كوته نشود دست فقيران ز كريمان

گر دولت وصلت به زر و سيم برآيد * كى دست دهد آرزوى بىزر و سيمان

بارى اگرش شربت آبى نچشانند * راهى بمسافر بنمايند مقيمان

از هرچه فلك مىدهدت بگذر و بگذار * عاقل متنفّر بود از خوان لئيمان

با چشم سقيمم دل پرخون بربودند * يا رب حذر از خيرگى چشم سقيمان

بانگى بزن اى خادم عشرتگه مستان * تا وقت سحر باز نشينند نديمان

قاضى اگر از مى نشكيبد نبود عيب * خون جگر جام به از مال يتيمان

از گفتهء خواجو شنوم رايحهء عشق * چون بوى عبير از نفس مشك‌نسيمان

737 [ دلا از جان زبان دركش كه جانان ]

737 [ دلا از جان زبان دركش كه جانان ]

ح

دلا از جان زبان دركش كه جانان * نكو داند زبان بىزبانان

اگر برگ گلت باشد چو بلبل * مترس از خارخار باغبانان

طبيبان را اگر دردى نباشد * چه غم باشد ز درد ناتوانان

نينديشد معاشر در شبستان * شبان تيره از حال شبانان

خرد با عشق برنايد كه پيران * زبون آيند در دست جوانان

ندارد موئى از موئى تفاوت * ميان لاغر لاغرميانان

شراب تلخ چون شكّر كنم نوش * به ياد شكّر شيرين‌دهانان