غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٨

735 [ خوشا صبح و صبوحى با هُمالان ]

در تابم از دو هندوى آتش‌پرستشان * كز دست رفت دنيى و دينم ز دستشان

ز مشك سوده سلسله بر مه نهاده‌اند * زان‌رو كه آفتاب بُود زير دستشان

بر طرف آفتاب چه درخور فتاده است * مرغول مشگ رنگ دلاويز پستشان

از حد گذشته‌اند به خوبى و لطف از آنك * زين بيش نيست حدّ لطافت كه هستشان

مسكين دلم كه بلبل بستان شوق بود * شد پايبند حلقهء زلف چو سستشان

نعلم نگر كه باز بر آتش نهاده‌اند * آن هندوان كافر آتش‌پرستشان

صاحبدلان كه بىخبرند از شراب شوق * در داده‌اند جرعهء جام الستشان

ياران ز جام بادهء نوشين فتاده مست * خواجو از آن دو نرگس مخمور مستشان

خوشا چشمى كه بيند روى تركان * خنك بادى كه آرد بوى تركان

مى نوشين و نوشانوش مستان * در اردو و هاياهوى تركان

دل شيرافكنان افتاده در دام * ز روبه‌بازى آهوى تركان

شب شامى لباس زنگىآسا * غلام سنبل هندوى تركان

ز تركان گوشه چون گيرم كه بينم * كمان حسن بر بازوى تركان

بود هندوى چشم مىپرستان * دوتا پيوسته چون ابروى تركان

در آب روشن ار آتش نديدى * ببين روشن در آب روى تركان

وگر گفتى كه چين در شام نبود * نظر كن در خم گيسوى تركان

بود پيوسته خواجو مست و مخمور * به ياد نرگس جادوى تركان

خوشا صبح و صبوحى با هُمالان * نظر بر طلعت فرخنده‌فالان

خداوندا بده صبرى جميلم * كه مى نشكيبم از صاحب جمالان

خيالست اينكه برگردم ز خوبان * چو درويش از در دريا نوالان

دلم چون گيسوى او بر كمر ديد * چو وحشى شد شكار كوه مالان