غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٦

730 [ اى نسيم سحرى بوى بهارم برسان ]

گر نقش نگارين تو بينند ز حيرت * از دست بيفتد قلم نقش‌نگاران

از لعل تو دل برنكنم زانكه به مستى * جز باده نباشد طلب باده‌گساران

خواجو چه كنى ناله كه پيش گل صدبرگ * باشد بسحر باد هوا بانگ هزاران

چه خوش باشد ميان لاله‌زاران * برغم دشمنان با دوستداران

گرامى دار مرغان چمن را * الا اى باغبان در نوبهاران

نفير عاشقان در كوى جانان * صفير بلبلان بر شاخساران

بنالم هر شبى در آرزويش * چو كبكان درى بر كوهساران

قيامت آن زمان باشد بتحقيق * كه از ياران جدا مانند ياران

مرا در حلقهء رندان درآريد * كه مىپرهيزم از پرهيزگاران

ز زلف بىقرار و چشم مستش * نمىماند قرار هوشياران

خوش آمد قامتش در چشم خواجو * صنوبر خوش بُود بر جويباران

اى نسيم سحرى بوى بهارم برسان * شكرى از لب شيرين نگارم برسان

حلقهء زلف دلارام من از هم بگشاى * شمسه‌اى زان گره غاليه‌بارم برسان

تار آن سلسلهء مشك‌فشان برهم زن * بوئى از نافهء آهوى تتارم برسان

گرت افتد به دواخانهء وصلش گذرى * مرهمى بهر دل ريش فگارم برسان

دم‌به‌دم تا كنمش بر ورق ديده سواد * نسخه‌اى زان خط مشكين غبارم برسان

تا دهم بوسه و بر بازوى ايمان بندم * رقعه‌ئى از خط آن لاله‌عذارم برسان

پيش از آن كز من دلخسته نماند ديّار * مژده‌اى از ره يارى به ديارم برسان

چون بدان بقعه رسى رقعهء من در نظر آر * نام من محو كن و نامه بيارم برسان

گر به خم‌خانهء آن مغ‌بچه‌ات راه بُود * سر خُم بركن و داروى خمارم برسان

دارد آن موى ميان از من بيچاره كنار * يا رب آن موىميان را به كنارم برسان

دل خواجو شد و بر خاك درش كرد قرار * خبرى زان دل بىصبر و قرارم برسان