غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٥

728 [ تا چند دم از گل زنى اى باد بهاران ]

طبيب ار بيندت در خواب كز رخ پرده‌بردارى * ز شوق چشم رنجورت بميرد پيش بيماران

الا اى شمع دلسوزان چراغ مجلس‌افروزان * به جبهت ماه مه‌رويان به طلعت شاه عيّاران

به قد سرو سرافرازان برخ صبح سحرخيزان * به خط شام سيه‌روزان بشكّر نقل مىخواران

ز ما گر خرده‌ئى آمد بزرگى كن و زان بگذر * كه آن بهتر كه بر مستان ببخشايند هشياران

ز ارباب كرم لطفى و راى آن نمىباشد * كه ذيل عفو مىپوشند بر جرم گنهكاران

كسى حال شبم داند كه چون من روز گرداند * تو خفته مست با شاهد چه دانى حال بيداران

بقول دشمن ار پيچم عنان از دوست بىدينم * كه ترك دوستى كفرست در دين وفاداران

بگو اى پير فرزانه كه شاگردان ميخانه * برون آرند خواجو را بدوش از كوى خمّاران

اى غمزهء جادويت افسونگر بيماران * وى طرّه هندويت سرحلقهء طرّاران

رويت به شب‌افروزى مهتاب سحرخيزان * زلفت به دلاويزى دلبند جگرخواران

گوئى كه دو ابرويت بيمارپرستانند * پيوسته دوتا مانده از حسرت بيماران

جان آن نبود كو را نبود اثر از جانان * يار آن نبود كو را نبود خبر از ياران

چون دود دلم بينى انديشه كن از اشكم * چون ابر پديد آيد غافل مشو از باران

تا پير خراباتست منظور نظر سازد * در ديدهء مستان كش خاك در خمّاران

جز عشق بتان نهيست در ملت مشتاقان * جز كيش مغان كفرست در مذهب دينداران

يوسف كه به هر موئى صد جان عزيز ارزد * كى كم شود از كويش غوغاى خريداران

خواهد كه كند منزل بر خاك درش خواجو * ليكن نبود جنت مأواى گنهكاران

تا چند دم از گل زنى اى باد بهاران * گل را چه محل پيش رخ لاله‌عذاران

هر يار كه دور از رخ ياران بدهد جان * از دل نرود تا ابدش حسرت ياران

منعم مكن از صحبت احباب كه بلبل * تا جان بودش باز نيايد ز بهاران

گر صيد بتان شد دل من عيب مگيريد * آهو چه كند در نظر شيرشكاران

در بحر غم از سيل سرشكم نبود غم * كآن را كه بود خرقه چه انديشه ز باران

تا تاج سر از نعل سم رخش تو سازيم * يك راه عنان رنجه كن اى شاهسواران