غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٤

726 [ چو چشم خفته بگشودى ببستى خواب بيداران ]

اى مِى لعل تو كام رندان * جعد تو زنجير پايبندان

كفر تو ايمان پاك‌دينان * درد تو درمان دردمندان

لعل تو در خون باده‌نوشان * چشم تو در چشم چشم‌بندان

پستهء تنگ تو نقل مستان * نرگس مستت بلاى رندان

تشنهء لعل تو مىپرستان * كشتهء جور تو مستمندان

جور كشيدم ولى نه چندين * لطف شنيدم ولى نه‌چندان

بر دل خواجو چرا پسندى * اين همه بيداد ناپسندان

به من رسيد نويد وصال دلداران * چو كشته را دم عيسى و كِشته را باران

چه نكهتست مگر برگذار باد بهار * گشوده‌اند سر طبله‌هاى عطّاران

به حق صحبت و يارى كه چون شوم در خاك * بود هنوز مرا ميل صحبت ياران

چو رفت آب رخم در سر وفادارى * بهل كه خاك شوم در ره وفاداران

ترا كه بر سر سنجاب خفته‌اى چه خبر * كه شب چگونه بروز آورند بيداران

ز نرگس تو طبيبان اگر شوند آگاه * هزار بار بميرند پيش بيماران

چنين كه بادهء دوشين مرا ز خويش ببرد * مگر بدوش برندم ز كوى خمّاران

كسى كه مست بميرد بقول مفتى عشق * برو درست نباشد نماز هشياران

چگونه خواب برد ساكنان هودج را * ز غلغل جرس و نالهء گرفتاران

مجال نيست كه در شب كسى برآرد سر * ز به سكه دست برآورده‌اند عيّاران

دل ارچه روى سپردى به طرّه‌اش خواجو * كسى چگونه دهد نقد خود به طرّاران

چو چشم خفته بگشودى ببستى خواب بيداران * چو تاب طرّه بنمودى ببردى آب طرّاران

ترا بر اشك چون باران من گر خنده مىآيد * عجب نبود كه در بستان بخندد غنچه از باران

چو فرياد گرفتاران به گوشت مىرسد هر شب * چه باشد گر رسى روزى به فرياد گرفتاران