غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٢

721 [ اى بوستان عارض تو گلستان جان ]

به بوستان مى گل بوى لاله‌گون مستان * مگر ز دست سمن عارضان پردستان

جهان ز عمر تو چون داد خويش مىگيرد * تو نيز كام دل از لذّت جهان بستان

كنون كه فصل بهاران رسيد و موسم گل * خوشا نواحى يزد و نسيم اهرستان

چه نكهتست مگر بوى دوستانست اين * چه منزلست مگر طرف بوستانست آن

منم جدا شده از يار و منقطع ز ديار * چو بلبلان چمن دورمانده از بستان

سفر گزيدم و بسيار خون دل خوردم * چو در مصيبت سهراب رستم دستان

به اختيار كسى هرگز اختيار كند * جرون و تشنگى و باد گرم و تابستان

مكن ملامت خواجو كه عاقلان نكنند * ز بيم حكم قضا اعتراض بر مستان

نرگس مستت فتنهء مستان * تشنهء لعلت باده‌پرستان

روى تو ما را لاله و نسرين * كوى تو ما را گلشن و بستان

زلف سياهت شام غريبان * روى چو ماهت شمع شبستان

در چمن افتد غلغل بلبل * چون تو درآئى سوى گلستان

طلعت زيبا يا قمرست اين * لعل شكرخا يا شكرست آن

دست به خونم شسته و از من * هوش دل و دين برده به دستان

باده صافى خرقه صوفى * دركش و بركش در ده و بستان

پرده بساز اى مطرب مجلس * باده بيار اى ساقى مستان

خواجوى مسكين بر لب شيرين * فتنه چو طوطى بر شكرستان

اى بوستان عارض تو گلستان جان * چشم تو عين مستى و جسم تو جان جان

زلف تو دستگير دل و پايبند عقل * لعل تو جانفزاى تن و دل‌ستان جان

مهر رخ تو مشترى آسمان حسن * ياد لب تو بدرقهء كاروان جان

بر سر نيامدست سياهى بپر دلى * چون آن دو زلف قلب‌شكن در جهان جان