غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٣١

718 [ اى چشم تو چشم‌بند مستان ]

گر ميم از پاى درآرد نبود عيب * در سر سرخاب رود رستم دستان

خواجو اگر جان بدهد در غم عشقت * داد وى از زلف كژ سر زده بستان

چه خوشست باده خوردن بصبوح در گلستان * كه خبر دهد ز جنّت دم صبح و باد بُستان

چو دل قدح بخندد ز شراب ناردانى * دل خسته چون شكيبد ز بتان نارپستان

بسحر كه جان فزايد لب يار و جام باده * بنشين و كام جان را ز لب پياله بستان

چو نمىتوان رسيدن به خدا ز خودپرستى * به خدا كه درده از مى قدحى به مىپرستان

برو اى فقيه و پندم مده اين زمان كه مستم * تو كه چشم او نديدى چه دهى صداع مستان

كه ز دست او تواند بورع خلاص جستن * كه به عشوه چشم مستش بكند هزاردستان

چو سخن نگفت گفتم كه چنين كه هست پيدا * ز دهان او نصيبى نرسد به تنگدستان

تو جوانى و نترسى ز خدنگ آه پيران * كه چو باد برشكافد سپه هزاردستان

بچمن خرام خواجو دم صبح و ناله مىكن * كه به بوستان خوش آيد نفس هزاردستان

اى چشم تو چشم‌بند مستان * روى تو چراغ بت‌پرستان

بادام تو نقل ميگساران * عنّاب تو كام تنگدستان

مرجان تو پرده‌دار لؤلؤ * ريحان تو خادم گلستان

رخسار تو در شكنج گيسو * رخشنده چو شمع در شبستان

سرنامهء حسن يا خطست اين * عنوان جمال يا رُخست آن

اى شمع مريز اشك خونين * گريه چه دهى به ياد مستان

صد جامه دريده‌ام چو غنچه * بر زمزمهء هزاردستان

سرخاب قدح تهمتنان را * از پاى درآورد به دستان

خواجو دهن قرابه بگشاى * وز لعل پياله كام بستان