غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٣

59 [ پيش اسبت رخ نهم ز آن رو كه غم نبود ز مات ]

عنبر زلف تو بر كافور مىبندد نقاب * سنبل خطّ تو بر ياقوت مىآرد برات

پرده بر رخ مىكشى و ز ما نمىدارى حجاب * خستگان را مىكشى وز كس نمىباشد حيات

حال مجنون شرح دادن با دلم ديوانگيست * همچون پيش طرّهايت ذكر ليلى ترّهات

تا برفتى همچو آب از چشم دريابار من * پيش جيحون سرشكم مىرود آب فرات

بنده‌ام تا زنده‌ام گر مىكشى ور مىكشى * زخم پيكان تو مرهم باشد و بندت نجات

از دهانت بوسه‌اى جستم ز كوة حسن را * گفت خاموش اى گدا بر هيچ كى باشد زكات

با خيالت دوش مىگفتم كه مردم از غمت * گفت خواجو گوئيا نشنيده‌اى من عاش مات

اى كه شهد شكرين تو برد آب نبات * خاك خاك كف پاى تو شود آب حيات

به شكرخنده ز تنك شكر شورانگيز * تا شكر ريخته‌ئى ريخته‌ئى آب نبات

از دل تنك شكر شور برآمد روزى * كه برآمد ز لب چشمهء نوش تو نبات

گر به خونم به خط خويش برات آوردى * نكشم سر ز خطت زانك به وجهست برات

من كه جز آب فراتم نشود دامنگير * پيش جيحون سرشكم برود آب فرات

آن‌چنان در صفت ذات تو حيران شده‌ام * كه نخواهم كه رود جز سخن از ذات و صفات

در وفا چشم ندارم كه ثباتت باشد * كه توقع نتوان داشتن از عمر ثبات

گر ز كوتى بود اين نعمت زيبائى را * روى زيبا بنما يك نظر از وجه زكات

خواجو از عشق تو چون از سر هستى بگذشت * بوفات آمد و بر خاك درت كرد وفات

پيش اسبت رخ نهم ز آن رو كه غم نبود ز مات * در وفايت جان ببازم تا كجا يابم وفات

دى طبيبم ديد و دردم را دوا ننوشت و گفت * خون دل مىخور كه اين ساعت نمىيابم دوات

چون روان بىخط برات آورده بودم از چه وجه * خط برون آوردى و گفتى كه آوردم برات

در عرى شاه ماتم اى پرىرخ رخ مپوش * كانك رخ بر رخ نهى او را چه غم باشد ز مات

راستى را تا صلاى عشق در عالم زدى * قامتت را سجده آرد عرعر از بانك صلاة

چون ترا گويم كه لالاى توام گوئى كه لا * جان ببازم بىسخن چون بت‌پرستان پيش لات

نغمهء عشاق در نوروز خوش باشد و ليك * اى دريغ ار عيش ما را دست مىدادى ادات