غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٩

714 [ اى بت ياقوت‌لب وى مه نامهربان ]

درد دل خويش با كه گويم * داد دل خويش از كه جويم

چون چهره به خون ديده شستم * دست از دل خسته چون نشويم

كر گشت فلك ز هاىهايم * پر گشت جهان ز هاىوهويم

دادم به هواى روى او دل * تا ديده چه آورد برويم

از ناله نحيف‌تر ز نالم * وز مويه ضعيف‌تر ز مويم

تا چند ز دور چرخ نالم * تا كى ز غم زمانه مويم

با تست مقيم گفت‌وگويم * وز تست مدام جست‌وجويم

از حسن تو هيچ كم نگردد * گر زانكه نظر كنى به سويم

بگذار كه شكّرت ببوسم * پيش آى كه عنبرت ببويم

تا چند زنى مرا بچوگان * آخر نه من شكسته گويم

در كوزه چو مى نماند خواجو * يك كاسه بياور از سبويم

ز باد نكهت زلف دو تات مىجوئيم * ز باده ذوق لب جان فزات مىجوئيم

نسيم گلشن فردوس و آب چشمهء خضر * به خاك پات كه از خاك پات مىجوئيم

به جست‌وجوى تو عمرى كه نگذرد با دست * گمان مبر كه ز باد هوات مىجوئيم

جفا مجوى و ميازار بيش ازين ما را * بدين صفت كه به زارى وفات مىجوئيم

اگر تو پيل برانى و اسب درتازى * چگونه رخ ننهيمت چو مات مىجوئيم

خطا بود كه نجوئى مراد خاطر ما * چرا كه ما نه ز راه خطات مىجوئيم

علاج درد مرا گفتمش خطى بنويس * جواب داد كه خواجو دوات مىجوئيم

اى بت ياقوت‌لب وى مه نامهربان * شمع شبستان دل گلبن بستان جان

گاه صبوحست و جام وقت شباهنگ و بام * صبح دوم در طلوع مرغ سحر در فغان

مردم چشمم شبى تا بسحر پاس داشت * گرچه بر ايوان ماست هندوى شب پاسبان