غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٨

711 [ دلداده‌ايم وز پى دلدار مىرويم ]

نشان دل بىنشان از كه جويم * حديث تن ناتوان با كه گويم

گر از كوى او روى رفتن ندارم * مگيريد عيبم كه دربند اويم

برويم فرومىچكد اشك خونين * ز خون جگر تا چه آيد برويم

رخ ار زانكه شستم به خوناب ديده * غبار سر كويت از رخ نشويم

وفاى تو ورزم بهرجا كه باشم * دعاى تو گويم بهرجا كه پويم

خيال تو بينم اگر غنچه چينم * نسيم تو يابم اگر لاله بويم

چه نالم چو از ناله دل شد چو نالم * چه مويم چو از مويه شد تن چو مويم

چو رنجم تو دادى شفا از چه خواهم * چو درد از تو دارم دوا از كه جويم

اگر كوزه خالى شد از باده حالى * بده ساقيا كاسه‌اى از سبويم

چو ساغر بگريد ببين هاىهايم * چو مطرب بنالد ببين هاىوهويم

بچوگان مزن بيش ازينم چو خواجو * كه سرگشته و خسته مانند گويم

دلداده‌ايم وز پى دلدار مىرويم * با خون ديده و دل افكار مىرويم

ياران بهمّتى مدد حال ما شويد * كز اين ديار بيدل و بىيار مىرويم

ما را به حال خود بگذاريد و بگذريد * كز جور يار و غصّه اغيار مىرويم

گو پير خانقاه بدان حال ما كه ما * از خانقه به خانهء خمّار مىرويم

منصوروار اگر زان الحق زديم دم * اين دم نگر كه چون به سردار مىرويم

تا چشم مىپرست تو بيمار خفته است * هر لحظه‌اى به پرسش بيمار مىرويم

آزار مىنمائى و بيزار مىشوى * درياب كز بر تو به آزار مىرويم

نى زر بدست مانده و نى زور در بدن * زاركنان ز خاك درت زار مىرويم

با چشم دُرنثار به اردوى ايلخان * مشنو كه بهر اجرى و ادرار مىرويم

گفتى كه هست چارهء بيچارگان سفر * چون چاره رفتنست به ناچار مىرويم

خواجو چو يار وعدهء ديدار داده است * ما بر اميد وعدهء ديدار مىرويم