غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٧

709 [ خيز تا باده در پياله كنيم ]

خيز تا برگ صبوحى بچمن ساز كنيم * ديدهء مرغ صراحى بقدح باز كنيم

زاهدان را بخروشيدن چنگ سحرى * از صوامع بدر ميكده آواز كنيم

باده از جام لب لعبت ساقى طلبم * مستى از چشم خوش شاهد طنّاز كنيم

بلبلان چون سخن از شاخ صنوبر گويند * ما حديث قد آن سرو سرافراز كنيم

چنگ در حلقهء آن طرّه طرّار زنيم * چشم در عشوهء آن غمزهء غماز كنيم

وقت آنست كه در پاى سهى سرو چمن * برفشانيم سر دست و سرانداز كنيم

كعبهء روى دلاراى پرىرويان را * قبلهء مردمك چشم نظرباز كنيم

از لب روح‌فزا راح مروّح نوشيم * همچو عيسى پس از آن دعوى اعجاز كنيم

سايهء شهپر سيمرغ چو بر ما افتاد * گرچه كبكيم چه انديشهء شهباز كنيم

در قفس چند توان بود بيا تا چو هماى * پر برآريم و برين پنجره پرواز كنيم

چون نواساز چمن نغمه‌سرا شد خواجو * خيز تا برگ صبوحى بچمن ساز كنيم

خيز تا باده در پياله كنيم * گل روى قدح چو لاله كنيم

بىمى جانفزاى و نغمه چنگ * تا بكى خون خوريم و ناله كنيم

هردم از ديدهء قدح‌پيماى * بادهء لعل در پياله كنيم

شادخواران چو مجلس آرايند * دفع غم را به مى حواله كنيم

با گل و لاله همچو بلبل مست * وصف آن عنبرين كلاله كنيم

وز شگرفان چارده‌ساله * دعوى عمر شصت‌ساله كنيم

چون بخوان وصال دست بريم * دو جهان را به يك نواله كنيم

وز بخار شراب آتش‌فام * ورق چهره پر ز ژاله كنيم

همچو خواجو بنام مىخواران * مرغ دل را به خون قباله كنيم