غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٥

706 [ ما جرعه چشانيم ولى خضروشانيم ]

اكنون كه از بهشت نشان مىدهد نسيم * بنشان غبار ما بنم ساغر اى نديم

انفاس دوستان دمد از باد بوستان * در موسمى چنين كه روان پرورد نسيم

نام نعيم خلد مبر زانكه در بهشت * نبود وراى وصل بهشتىرخان نعيم

آن درد نيست بر دل ريشم كه تا بحشر * امكان آن بود كه علاجش كند حكيم

وصلم مده به ياد كه اهل جحيم را * انديشهء بهشت عذابى بود اليم

ما را اميد رحمت و بيم عذاب نيست * كآزاد گشته‌ايم ز بند اميد و بيم

از ما عنان مكش كه خلاف كرم بود * گر زانكه از گدا متنفّر بود كريم

ما در ازل حديث تو تكرار كرده‌ايم * آرى حديث دوست كلامى بود قديم

شيرين اگر به خرگه خسرو كند مقام * فرهاد در محبّت شيرين بود مقيم

خواجو ز سيم اشك مكن يك زمان كنار * باشد كه وصل دوست ميسّر شود بسيم

كى آمدى ز تتار اى صباى مشك نسيم * بيابيا كه خوشت باد اى نسيم شميم

دگر مگوى حديث از نعيم و ناز بهشت * بهشت منزل يارست و وصل يار نعيم

چو روز حشر مرا از لحد برانگيزند * هنوز شعله زند آتشم ز عظم رميم

گمان مبر كه تمنّاى بنده سيم و زرست * نسيم تست مراد من شكسته نه سيم

فتاده است دلم در ميان خون چون واو * كشيده زلف ترا در كنار جان چون جيم

از آن مرا ز دهان تو هيچ قسمت نيست * كه نيست نقطهء موهوم قابل تقسيم

بود بمعتقد عاقلان جهان محدث * برون ز عالم عشقت كه عالميست قديم

بهر ديار كه زينجا سفر كنم گويم * خوشا نشيمن طاوس و كوه ابراهيم

كنون چه فايده خواجو ز درس معقولات * كه در ازل سبق عشق كرده‌اى تعليم

ما جرعه چشانيم ولى خضروشانيم * ما راه نشينيم ولى شاه‌نشانيم

ما صيد حريم حرم كعبه قدسيم * ما راهبر باديهء عالم جانيم