غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٤

703 [ ما مست مى لعل روان‌پرور ياريم ]

داريم دلى پرغم و غمخوار نداريم * وز مستى و بىخويشتنى عار نداريم

ما را نه ز دين آر بشارت نه ز دينار * كانديشه ز دين و غم دينار نداريم

تا منزل ما كوى خرابات مغان شد * خلوت بجز از خانه خمّار نداريم

بيدار بسر بردن و تا روز نخفتن * سودى نكند چون دل بيدار نداريم

بازارى از آنيم كه با ناله و زارى * داريم سرى و سر بازار نداريم

از ما سخن يار چه پرسيد كه يكدم * بىيار نئيم و خبر از يار نداريم

ما را بجز از آه سحر همنفسى نيست * زيرا كه جز او محرم اسرار نداريم

در دل بجز آزار نداريم و ليكن * مرهم بجز از يار دلازار نداريم

بازآى كه بىروى تو اى يار سمن‌بوى * برگ سمن و خاطر گلزار نداريم

آزردن و بيزار شدن شرط خرد نيست * بيزار مشو چون ز تو آزار نداريم

با هيچ‌كس انكار نداريم چو خواجو * ز آن روى كه با هيچ‌كسى كار نداريم

ما مست مى لعل روان‌پرور ياريم * سودازدهء زلف پريشان نگاريم

بر لعل لبش دست نداريم و ليكن * تا سر بود از دامن او دست نداريم

گر بىبصران شيفتهء نقش و نگارند * ما فتنهء نوك قلم نقش‌نگاريم

با روى تو فارغ ز گلستان بهشتيم * با بوى تو مستغنى از انفاس بهاريم

چون نرگس مخمور تو مستان خرابيم * چون مردمك چشم تو در عين خماريم

از آه دل سوخته با نغمهء زيريم * وز چنگ سر زلف تو با نالهء زاريم

جان عاريت از لعل تو داريم و بجانت * كان لحظه كه تشريف دهى جان بسپاريم

گر زانكه دهن باز كند پستهء خندان * پيش لب لعل تو ازو مغز برآريم

داريم كنارى ز ميان تو چو خواجو * ليكن ز ميان تو به امّيد كناريم