غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٢

57 [ اى كه از سرچشمهء نوشت برفت آب نبات ]

طمع مدار كه دورى گزينم از رخ خوب * كه نيست شرط محبّت جدائى از محبوب

چو هست در ره مقصود قرب روحانى * چه احتياج بارسال قاصد و مكتوب

چو اتّصال حقيقى بود ميان دو دوست * كجا ز يوسف مصرى جدا بود يعقوب

توقعست كه از عاشقان بيدل و دين * نظر دريغ ندارند مالكان قلوب

چگونه گوش توان كرد بر خردمندان * گهى كه عشق شود غالب و خرد مغلوب

ز صورت تو كند نور معنوى حاصل * دل شكسته كه هم سالكست و هم مجذوب

ترا بتيغ چه حاجت كه قتل جانبازان * كنى بساعد سيمين و پنجهء مخضوب

بيار جام و مكن نسبتم بزهد و ورع * كه من بساغر و پيمانه گشته‌ام منصوب

ببخش بر من مسكين كه از خداوندان * هميشه عفو شود صادر و ز بنده ذنوب

دلا در ابروى خوبان نظر مكن پيوست * ز روى دوست بحاجب چرا شوى محجوب

گهى كه جان بلب آرد درين طلب خواجو * كند به ديدهء طالب نگاه در مطلوب

طرّه مشكين نباشد بر رخ جانان غريب * زانك نبود سنبل سيراب در بستان غريب

اى كه گفتى گرد لعلش خط مشگين از چه روست * خضر نبود بر كنار چشمهء حيوان غريب

گر بنالم در هواى طلعتش عيبم مكن * در بهاران نبود از مرغ چمن افغان غريب

سنبلش بىوجه نبود گر بود شوريده‌حال * زانك افتادست چون هند و بتركستان غريب

ور دلم در چين زلفش بس غريب افتاده است * در دلم نبود غمش چون گنج در ويران غريب

بر غريبان رحمت آور چون غريبى در جهان * زانك نبود از خداوند كرم احسان غريب

چشم مستت گر بريزد خون هر بيچاره‌ئى * چاره نبود زانك نبود فتنه از مستان غريب

گر به شمشيرم كشى حكمت روان باشد و ليك * بر گدا گر رحمت آرد نبود از سلطان غريب

در رهت خواجو به تلخى جان شيرين داد و رفت * هرگز آمد در دلت كآيا كجا رفت آن غريب

اى كه از سرچشمهء نوشت برفت آب نبات * مردهء مرجان جان‌افزاى تست آب حيات

از چمن زيباتر از قدّت كجا خيزد نهال * وز شكر شيرين‌تر از خطّت كجا رويد نبات