غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣١٩

693 [ دو جان وقف حريم حرم او كرديم ]

آنكه لعلش عين آب زندگانى يافتيم * در رهش مردن حيات جاودانى يافتيم

راستى را پيش آن قد سهى سرو روان * نارون را در مقام ناروانى يافتيم

كار ما بىآتش دل درنگيرد زانكه ما * زندگى مانند شمع از جان‌فشانى يافتيم

گرچه رنگ عاشقان از غم شود چون زعفران * ما همه شادى ز رنگ زعفرانى يافتيم

خسروان گر سرورى در پادشاهى مىكنند * ما سرير خسروى در پاسبانى يافتيم

اهل معنى از چه رو انكار صورت كرده‌اند * زانكه صورت را همه گنج معانى يافتيم

ما اگر پيرانه‌سر در بندگى افتاده‌ايم * همچو سرو آزادگى در نوجوانى يافتيم

جامهء صوفى بگير و جام صافى ده كه ما * دوستكامى راز جام دوستكانى يافتيم

رفتن دير مغان خواجو بهنگام صبوح * از غوانى و شراب ارغوانى يافتيم

ما نواى خويش را در بينوائى يافتيم * فخر بر شاهان عالم در گدائى يافتيم

ز آشنا بيگانه گشتيم از جهان و جان غريب * در جوار قرب جانان آشنائى يافتيم

سالها بانگ گدائى بر در دلها زديم * لاجرم بر پادشاهان پادشائى يافتيم

اى بسا شب كاندرين امّيد روز آورده‌ايم * تاكنون از صبح وصلش روشنائى يافتيم

ترك دنيى گير و عقبى زانكه در عين اليقين * زهد و تقوى را خلاف پارسائى يافتيم

چون ازين ظلمت‌سراى خاكدان بيرون شديم * هر دوعالم روشن از نور خدائى يافتيم

سالكان راه حق را در بيابان فنا * از چهار و پنج و هفت و شش جدائى يافتيم

از جناب بارگاه مالك ملك وجود * هر زمان توقيع قدر كبريائى يافتيم

كفر و دين يكسان شمر خواجو كه در لوح بيان * كافرى را برتر از زهد ريائى يافتيم

دو جان وقف حريم حرم او كرديم * و اعتماد از دو جهان بر كرم او كرديم

چون خضر دست ز سرچشمهء حيوان شستيم * تا تيمم بغبار قدم او كرديم

آنكه از درد دل خسته‌دلان آگه نيست * ما دواى دل غمگين بغم او كرديم