غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣١٢

677 [ مدتى شد كه درين شهر گرفتار توايم ]

حكايت رخت از آفتاب مىشنوم * حديث لعل لبت از شراب مىشنوم

ز آب چشمه هرآن ماجرا كه مىرانم * ز چشم خويش يكايك جواب مىشنوم

كسى كه نسخهء خطّ تو مىكند تحرير * ز خامه‌اش نفس مشك ناب مىشنوم

شبى كه نرگس ميگون بخواب مىبينم * ز چشم مست تو تعبير خواب مىشنوم

ز حسرت گل رويت چو اشك مىريزم * ز آب ديده نسيم گلاب مىشنوم

چنان به چشمهء نوشت تعطّشى دارم * كه مست مىشوم ار نام آب مىشنوم

فروغ خاطر خويش از شراب مىيابم * نواى نغمهء دهد از رباب مىشنوم

حديث ذرّه اگر روشنت نمىگردد * ز من بپرس كه از آفتاب مىشنوم

گهى كز آتش دل آه مىزند خواجو * در آن نفس همه بوى كباب مىشنوم

نسيم زلف تو از نوبهار مىشنوم * نشان روى تو از لاله‌زار مىشنوم

ز چين زلف تو تارى مگر بدست صباست * كزو شامه مشك تتار مىشنوم

به هر ديار كه دور از تو مىكنم منزل * نداى عشق تو از آن ديار مىشنوم

لطيفه‌ئى كه خضر نقل كرد از آب حيات * از آن دو لعل لب آبدار مىشنوم

حديث اين دل شوريده بين كه موى به موى * از آن دو هندوى آشفته‌كار مىشنوم

گلى بدست نمىآيدم به رنگ نگار * ولى ز غاليه‌بوى نگار مىشنوم

هنوز دعوى منصور همچنان باقيست * چرا كه لاف انا الحق ز دار مىشنوم

اثر نماند ز فرهاد كوه‌كن ليكن * صداى ناله‌اش از كوهسار مىشنوم

سرشك ديدهء خواجو كه آب دجله ببرد * حكايتش ز لب جويبار مىشنوم

مدتى شد كه درين شهر گرفتار توايم * پايبند گره طرّه طرّار توايم

كار ما را مكن آشفته و مفكن در پاى * كه پريشان سر زلف سيه‌كار توايم

طرب‌افزاى مقيمان درت زارى ماست * زانكه ما مطرب بازارى بازار توايم