غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٩

670 [ آن ماه پرىرخ را در خانه نمىبينم ]

دلم همچون كبوتر در هوا پرواز مىگيرد * چو تاب و پيچ آن گيسوى چون مضراب مىبينم

نسيم خلد يا بوى وصال يار مىيابم * بهشت عدن يا منزلگه احباب مىبينم

مرا گويند كز عنّاب خون ساكن شود ليكن * من اين سيلاب خون زان لعل چون عنّاب مىبينم

برين در پاىبرجا باش اگر دستت دهد خواجو * كه من كلّى فتح خويش در اين باب مىبينم

گلى به رنگ تو در بوستان نمىبينم * باعتدال تو سروى روان نمىبينم

ستاره‌اى كه ز برج شرف شود طالع * چو مهر روى تو بر آسمان نمىبينم

ز چشم مست تو دل برنمىتوانم‌داشت * كه هيچ خسته چنان ناتوان نمىبينم

بر آستان كه غبارى چو شخص خاكى خويش * ز رهگذار تو بر آستان نمىبينم

ز عشق روى تو سر در جهان نهم روزى * ولى ز عشق رخت در جهان نمىبينم

به قاصدى سوى جانان روان كنم جان را * كه پيك حضرت او جز روان نمىبينم

شبم به طلعت او روز مىشود ور نى * در آفتاب فروغى چنان نمىبينم

مگر ميان ضعيفش تن نحيف منست * كه هيچ هستى ازو در ميان نمىبينم

ز بحر عشق اگرت دست مىدهد خواجو * كنار گير كه آن را كران نمىبينم

آن ماه پرىرخ را در خانه نمىبينم * وين طرفه كه بىرؤيش كاشانه نمىبينم

بينم دو جهان يك موى از حلقهء گيسويش * وز گيسوى او موئى در شانه نمىبينم

گنجيست كه جز جانش ويرانه نمىيابم * شمعيست كه جز عقلش پروانه نمىبينم

از خويش ز بىخويشى بيگانه شدم ليكن * جز خويش در آن حضرت بيگانه نمىبينم

هرچند كه جانانه در ديدهء بازآيد * تا ديده نمىدوزم جانانه نمىبينم

چون دانه ببيند مرغ از دام شود غافل * من در ره او دامى جز دانه نمىبينم

چندانكه بسر گردم چون اشك درين دريا * جز اشك درين دريا دُردانه نمىبينم