غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٧

666 [ ز روى خوب تو گفتم كه پرده برفكنم ]

عهد بستى و شكستى و ز ما بگسستى * عهد كردم كه دگر عهد تو باور نكنم

چون توانم كه دمى خوش بزنم كآتش عشق * نگذارد كه من سوخته‌دل دم بزنم

اگر از خويشتنم چند ز درد دل خويش * دفتر از خون دلم پر شد و تر شد سخنم

اگر از خويشتنم هيچ نمىآيد ياد * دوستان عيب مگيريد كه بىخويشتنم

مىنوشتم سخنى چند ز درد دل خويش * دفتر از خون دلم پر شد و تر شد سخنم

اى كه گفتى كه به غربت چه فتادى خواجو * چكنم دور فلك دور فكند از وطنم

در پى جان جهان گرد جهان مىگردم * تا كه پوشد سر تابوت و كه دوزد كفنم

گر من خمار خود ز لب يار بشكنم * بازار كارخانهء اسرار بشكنم

بر بام هفت قلعهء گردون علم زنم * دندان چرخ سركش خونخوار بشكنم

درهم كشم طناب سراپردهء كبود * بند و طلسم گنبد دوّار بشكنم

منجوق چتر خسرو سيّاره بفكنم * قلب سپاه كوكب سيّار بشكنم

گر پاى ازين دواير كحلى برون نهم * چون نقطه پايدارم و پرگار بشكنم

بر اوج اين نشيمن سبزآشيان پرم * نسرين چرخ را پر و منقار بشكنم

بفروزم از چراغ روان شمع عشق را * ناموس اين حديقهء انوار بشكنم

تا كى طريق توبه و سالوس و معرفت * جامى بده كه توبه به‌يك‌بار بشكنم

خواجو بيا كه نيم‌شب از بهر جرعه‌ئى * زنجير و قفل خانهء خمّار بشكنم

ز روى خوب تو گفتم كه پرده برفكنم * ولى چو درنگرم پردهء رخ تو منم

مرا ز خويش به يك جام باده باز رهان * كه جام باده رهائى دهد ز خويشتنم

بجز نسيم صبا اى برادران عزيز * كه آرد از طرف مصر بوى پيرهنم

چو زان دو نرگس ميگون بيان كنم رمزى * كسى كه گوش كند مست گردد از سخنم

اگر نصيب نبخشى ز لاله و سمنم * ز دور باز مدار از تفرّج چمنم

گهى كه بلبل روح از قفس كند پرواز * زنم اگرنه در اين دم صفير شوق زنم

در آن نفس كه مرا از لحد برانگيزند * حديث عشق تو باشد نوشته بر كفنم