غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٤

660 [ ترا كه گنج گشودى ز زخم مار چه غم ]

مىدرم جامه و از مدعيان مىپوشم * مىخورم جامى و زهرى به گمان مىنوشم

من چو از باده گلرنگ سيه‌روى شدم * چه غم از موعظهء زاهد از رق پوشم

هركه از مستى و ديوانگيم نهى كند * گو برو با دگرى گوى كه من بىهوشم

باده مىنوشم و از آتش دل مىجوشم * مگر آن آب چو آتش بنشاند جوشم

هردم اى شمع چرا سرّ دل آرى به زبان * نه من سوخته خون مىخورم و خاموشم

مطرب پرده‌سرا چون بخراشد رگ چنگ * نتوانم كه من سوخته‌دل نخروشم

دامنم دوش گر از خون جگر پر مىشد * اين چه سيلست كه امشب بگذشت از دوشم

يا رب آن باده نوشين ز كجا آوردند * كه چنان مست ببردند ز مجلس دوشم

چون من از پاى درافتادم و از دست شدم * دارم از لطف تو آن چشم كه دارى گوشم

طاقت بار فراق تو ندارم ليكن * چون فتادم چكنم مىكشم و مىكوشم

همچو خواجو دو جهان بىتو به يك جو نخرم * وز تو موئى به همه ملك جهان نفروشم

ترا كه گنج گشودى ز زخم مار چه غم * چو شاخ گل به كف آيد ز نوك خار چه غم

اگر هزار فغان كرده است بلبل مست * چو غنچه پرده براندازد از هزار چه غم

معاشرى كه مدام از قدح گزيرش نيست * چو مى ز جام فرح نو شد از خمار چه غم

در آن زمان كه شود وصل معنوى حاصل * به صورت ار نشوى زائر مزار چه غم

ميان ليلى و مجنون چو قرب جانى هست * اگر چنان كه بود دورى ديار چه غم

ز روزگار مينديش و كار خويش بساز * چو روزگار برآمد ز روزگار چه غم

به زير بار غم ار پست گشته‌ام غم نيست * مرا كه ترك شتر كرده‌ام ز بار چه غم

ترا چه غم بود از درد ما كه سلطان را * ز رنج خاطر درويش دل‌فگار چه غم

درين ميان كه گرفتار عشق شد خواجو * گرش مراد نهد چرخ در كنار چه غم