غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٠

652 [ چو بركشى علم قربت از حريم حرم ]

گر شوى با من چو آه صبحگاهى هم‌نفس * از دل پرمهر بر ايوان كيوانت برم

چون درين راه از در بتخانه مىيابى گشاد * مست و لا يعقل در آ تا پيش رهبانت برم

ور جدا گردى ز خواجو با بهشتىپيكران * از پى نزهت بصحن باغ رضوانت برم

دوش مىآيد نگار بربرم * گفتم اى آرام جان و دلبرم

دامن‌افشان زين صفت مگذر ز ما * گفت بگذار اى جوان تا بگذرم

گفتم امشب يك زمان تشريف ده * تا بكام دل ز وصلت برخورم

گفت بىپروانه نتوان يافتن * صحبتم را زانكه شمع خاورم

گفتم از پروانه و خط درگذر * من نه مير ملك و شاه كشورم

يك زمان با من به درويشى بساز * زانكه من هم بنده‌ات هم چاكرم

چون غلام حلقه‌درگوش توام * چند دارى همچو حلقه بر درم

گفت آرى بس جوانى مهوشى * تاكنون جز راه مهرت نسپرم

راستى را سرو بالائى خوشى * تا بيايم با تو جان مىپرورم

گفتم از مهر جمالت گشته‌ام * آن‌چنان كز ذرّه پيشت كمترم

گفت آرى با چنان حسن و جمال * شايد ار گوئى كه مهر انورم

گفتم امشب گر مسلمانى بيا * گفت اگر يك لحظه آيم كافرم

گفتم ار جان بايدت استاده‌ام * گفت كو سيم و زر تا بنگرم

گفتمش گر سيم بايد شب بيا * گفت خلقت بينم از لطف و كرم

گفتمش يك لحظه با پيران بساز * گفت زر بركش كه من زال زرم

گفتمش گر سر برآرى بنده‌ام * گفت خواجو بگذر امشب از سرم

چو بركشى علم قربت از حريم حرم * ز ما به باديه ياد آر از طريق كرم

ندانم اين نفس روح‌بخش روحانى * شميم باغ بهشتست يا نسيم ارم

رقوم دفتر ديوانگى نكو خواند * كسى كه بر دلش از بيخودى زدند رقم

مسخّرت نشود تختگاه ملك وجود * مگر گهى كه زنى خيمه بر جهان عدم