غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٨

648 [ نشان روى تو جستم به هر كجا كه رسيدم ]

نكنم حديث شكّر چو لبت گزيدم * چه كنم نبات مصرى چو شكر مزيدم

به تو كى توان رسيدن چو ز خويش رفتم * ز تو چون توان بريدن چو ز خود بريدم

چه فروشى آب رويم كه بملك عالم * نفروشم آرزويت كه بجان خريدم

ندهم كنون ز دستت كه ز دست رفتم * نروم ز پيش تيغت كه بجان رسيدم

چه نكردم از وفا تا به تو ميل كردم * چه نديدم از جفا تا ز تو هجر ديدم

كه برد خبر بيارم كه ز اشتياقش * ز خبر برفتم از وى چو خبر شنيدم

نكشيده زلف عنبرشكنش چو خواجو * نتوان بشرح گفتن كه چها كشيدم

روزى بسر كوى خرابات رسيدم * در كوى خرابات يكى مغ‌بچه ديدم

از چشم بشد ظلمت و سرچشمهء خضرم * چون در خط سبز و لب لعلش نگريدم

نقش دو جهان محو شد از لوح ضميرم * چون نقش رخش بر ورق ديده كشيدم

در لعل لبش يافتم آن نكته كه عمرى * در عالم جان معنى آن مىطلبيدم

تا شيشهء خودبينى و هستى نشكستم * يك جرعه بكام از مى لعلش نچشيدم

ساكن نشدم در حرم كعبهء وحدت * تا باديهء عالم كثرت نبريدم

با من سخن از درس و كتب‌خانه مگوئيد * اكنون كه وطن بر در ميخانه گزيدم

ايمان چه دهم عرض چو در كفر فتادم * قرآن چه كنم حفظ چو مصحف بدريدم

تسبيح بيفكندم و ناقوس گرفتم * سجّاده گرو كردم و زنّار خريدم

بردار شدم تا بدهم داد انا الحق * معنى انا الحق ز سر دار شنيدم

خواجو بدر دير شو و كعبه طلب كن * زيرا كه من از كفر به اسلام رسيدم

نشان روى تو جستم به هر كجا كه رسيدم * ز مهر در تو نشانى نديدم و نشنيدم

چه رنجها كه نيامد برويم از غم رويت * چه جورها كه ز دست تو در جهان نكشيدم

هزار نيش جفا از تو نوش كردم و رفتم * هزار تير بلا از تو خوردم و نرميدم