غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٧

645 [ رخشنده‌تر از مهر رخش ماه نديدم ]

بر ياد بزم آصف جمشيد مرتبت * بر كف نهاده لالهء دلخسته جام جم

با روى چون گلنارش از برگ سمن بازآمدم * با زلف عنبربارش از مشك ختن بازآمدم

تا آن نگار سيم‌بر شد شمع ايوانى دگر * مُردم چو شمع انجمن وز انجمن بازآمدم

گفتم ببينم روى او يا راه يابم سوى او * رفتم ز جان در كوى او و ز جان و تن بازآمدم

از عشق آن جان جهان بگذشتم از جان و جهان * وز مهر آن سرو روان از نارون بازآمدم

چون باد صبح از بوستان آورد بوى دوستان * رفتم ز شوق از خويشتن وز خويشتن بازآمدم

تا برگ گلبرگ رخش دارم ندارم برگ گل * تا آمدم در كويش از طرف چمن بازآمدم

مىرفت و مىگفت اى گدا از من بيازردى چرا * گر زانكه دارى ماجرا بازآ كه من بازآمدم

وقتى اگر من پيش ازين با خود ز راه بيخودى * گفتم كزو بازآيم از بازآمدن بازآمدم

خواجو بكام دوستان سوى وطن بازآمدى * اى دوستان از آمدن سوى وطن بازآمدم

رخشنده‌تر از مهر رخش ماه نديدم * خوش‌تر ز ره عشق بتان راه نديدم

عمريست كه آن عمر عزيز بشد از دست * ماهيست كه آن طلعت چون ماه نديدم

دل خواسته بود از من دلداده و ليكن * جان نيز فدا كردم و دلخواه نديدم

آتش زدم از آه درين خرگه نيلى * چون طلعت او بر در خرگاه نديدم

تا در شكن زلف سياه تو زدم دست * از دامن دل دست تو كوتاه نديدم

در مهر تو همره بجز از سايه نجستم * در عشق تو همدم بجز از آه نديدم

دلگيرتر از چاه زنخدان تو بر ماه * در گوى زنخدان مهى چاه نديدم

آشفته‌تر از موت كه بر موى كمر گشت * من موى كسى تا به كمرگاه نديدم

از خرمن سوداى تو سرمايهء خواجو * حاصل بجز از گونه چون كاه نديدم