غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٦

643 [ وقتست كز وراى سراپردهء عدم ]

گر مىكشندم ور مىكشندم * گردن نهادم چون پايبندم

گفتم ز قيدش يابم رهائى * ليكن چو آهو سر در كمندم

سرو بلندم وقتى درآيد * كز در درآيد بخت بلندم

بر چشم پرخون چون ابر گريم * بر دور گردون چون برق خندم

پند لبيبان كى كار بندم * زيرا كه سودى نبود ز پندم

جور تو سهلست ار مىپسندى * ليكن ز دشمن نايد پسندم

گر خون برآنى كز من برانى * از زخم تيغت نبود گزندم

صورت نبندم مثل تو در چين * زيرا كه مثلت صورت نبندم

گفتى كه خواجو در درد ميرد * آرى چه درمان چون دردمندم

وقتست كز وراى سراپردهء عدم * سلطان گل به ساحت بستان زند علم

دريا فكنده ذيل بغلتاق فستقى * هردم عروس غنچه برون آيد از حرم

از كلك نقشبند قضا در تحيّرم * كز سبزه بر صحيفهء بستان زند رقم

آثار صنع بين كه بتأثير ناميه * هردم لطيفه‌ئى بوجود آيد از عدم

صحن چمن ز زمزمهء بلبل سحر * گردد پر از ترنّم زير و نواى بم

از آب چشمه تيره شود چشمهء حيات * وز صحن باغ رشگ برد گلشن ارم

جعد بنفشه بين ز نسيم سحرگهى * همچون شكنج طرّه خوبان گرفته خم

گر در چمن به خنده درآيد گل در روى * باور مكن كه او به دو روئيست متّهم

نرگس چو شوخ‌ديدگى از سر نمىنهد * نازك دلست غنچه از آن مىشود دژم

بيچاره لاله هست دلش در ميان خون * گوئى ز دست باد صبا مىبرد ستم

بر سر و سوسن از چه زبان مىكند دراز * آزاده راز طعن زبان‌آوران چه غم

خواجو چو سرو تا نكنى پيشه راستى * نتوان نهاد در ره آزادگى قدم

بخرام سوى باغ كه چون لعل دلبران * عيسى دمست نكهت انفاس صبحدم

و اطراف بوستان شده از سبزه و بهار * همچون بساط مجلس فرمانده عجم