غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٥

941 [ عشق آن بت ساكن ميخانه مىگرداندم ]

چون كمانخانهء ابروى تو مىكردم ياد * تير آه از سپر چرخ بدر مىكردم

مشعل مه بدم سرد فرومىكشتم * شمع خاور ز دل سوخته برمىكردم

چون فغان دل خواجو بفلك برمىشد * كار دل همچو فلك زير و زبر مىكردم

مىگذشتى و من از دور نظر مىكردم * خاك پايت همه بر تارك سر مىكردم

خرقهء ابر به خونابه فرومىبردم * دامن كوه پر از لعل و گهر مىكردم

چون بجز ماه نديدم كه به رويت مانست * نسبت روى تو زان‌رو بقمر مىكردم

تا مگر با تو بزر وصل مهيّا گردد * مس رخسار ز سوداى تو زر مىكردم

هر نفس كز دهن تنگ تو مىكردم ياد * ملك هستى ز دل تنگ بدر مىكردم

دهن غنچهء سيراب چو خندان مىشد * ياد آن پستهء چون تنگ شكر مىكردم

چهرهء باغ به خونابه فرومىشستم * دهن چشمه پر از لؤلئى تر مىكردم

چون به ياد لب ميگون تو مىخورد شراب * جام خواجو همه پرخون جگر مىكردم

عشق آن بت ساكن ميخانه مىگرداندم * جان غمگين در پى جانانه مىگرداندم

آشنائى از چه رويم دور مىدارد ز خويش * چون ز خويش و آشنا بيگانه مىگرداندم

ترك رومى روى زنگى موى تازىگوى من * هندوى آن نرگس تركانه مىگرداندم

به سكه مىترساند از زنجير و پندم مىدهد * عاقل بسيار گو ديوانه مىگرداند

دانهء خالش كه بر نزديك دام افتاده است * با چنان دامى اسير دانه مىگرداندم

آتش دل هر شبى دلخسته و پرسوخته * گرد شمع روش چون پروانه مىگرداندم

آرزوى گنج بين كز غايت ديوانگى * روز و شب در كنج هر ويرانه مىگرداندم

با خرد پيمان من بيزارى از پيمانه بود * وين دم از پيمان غم پيمانه مىگرداندم

من بشعر افسانه بودم ليكن اين ساعت بسحر * نرگس افسون‌گرش افسانه مىگرداندم

اشتياق لعل گوهرپاش او در بحر خون * همچو خواجو از پى دُردانه مىگرداندم