غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٤

639 [ در چمن دوش ببوى تو گذر مىكردم ]

عقل كافى را كه لوح كاف و نون محفوظ اوست * در مقام بيخودى طفل دبستان يافتم

خضر خضراپوش علوى چون دليل آمد مرا * خويشتن را بر كنار آب حيوان يافتم

طائر جان كو تذرو بوستان كبرياست * در رياض وحدتش مرغ خوش‌الحان يافتم

چون درين مقصورهء پيروزه گشتم معتكف * قطب را در كنج خلوت سُبحه گردان يافتم

در بيابانى كزو وادى ايمن منزليست * روح را هارون راه پور عمران يافتم

به سكه خواندم لا تَذر بر خويش و گشتم نوحه‌گر * خويشتن را نوح و آب ديده طوفان يافتم

گر بگويم روشنت دانم كه تكفيرم كنى * كاندرين ره كافرى را عين ايمان يافتم

چشم خواجو را كه در بحرين بودى جوهرى * درفروش رستهء بازار عمّان يافتم

بدانكه بوى تو آورد صبحدم بادم * و گرنه از چه سبب دل بباد مىدادم

عنان باد نخواهم ز دست داد كنون * ولى چه سود كه در دست نيست جز بادم

مرا حكايت آن مرغ زيرك آمد ياد * به‌پاى خويش چو در دام عشقت افتادم

ز دست ديده دلم روز و شب به فريادست * اگرچه من همه از دست دل به فريادم

مگر كه سر بدهم ورنه من ز سر ننهم * اميد وصل درين ره چو پاى بنهادم

چو دجله گشت كنارم در آرزوى شبى * كه باد صبحدم آرد نسيم بغدادم

گمان مبر كه فراموش كردمت هيهات * ز پيشم ار چه برفتى نرفتى از يادم

مگر به گوش تو فرياد من رساند باد * و گرنه گر تو توئى كى رسى به فريادم

مگو كه شيفته بر گلبنى شدى خواجو * كه بىتو از گل و بلبل چو سوسن آزادم

در چمن دوش ببوى تو گذر مىكردم * قدح لاله پر از خون جگر مىكردم

پاى سرو از هوس قدّ تو مىبوسيدم * در گل از حسرت روى تو نظر مىكردم

سخن طوطى خطّت بچمن مىگفتم * نسبت پسته تنگت بشكر مىكردم

چشم نرگس به خيال نظرت مىديدم * وانگه از ناوك چشم تو حذر مىكردم

چون صبا سلسلهء سنبل تر مىافشاند * ياد آن گيسوى چون عنبر تر مىكردم

هر زمانم كه نظر بر رخ گل مىافتاد * صفت روى تو با مرغ سحر مىكردم