غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٣

637 [ صبحدم دل را مقيم خلوت جان يافتم ]

رند و دردىكش و مستم چه توان كرد چو هستم * بر من اى اهل نظر عيب مگيريد كه مستم

هر شبم چشم تو در خواب نمايند كه گويند * نيست از باده شكيبم چكنم باده‌پرستم

ترك سر گفتم و از پاى تو سر بر نگرفتم * در تو پيوستم و از هر دوجهان مهر گسستم

دست شستم ز دل و ديده خونبار و ليكن * نقش رخسار تو از لوح دل و ديده نشستم

گفتى از چشم خوش دلكش من نيستى آگه * به دو چشمت كه ز خود نيستم آگاه كه هستم

تا دل اندر گره زلف پريشان تو بستم * دست بنهاده ز غم بر دل‌وجان بر كف دستم

تا قيامت تو مپندار كه هشيار توان شد * زين صفت مست مى عشق تو كز جام الستم

چشم ميگون ترا ديدم و سرمست فتادم * گره زلف تو بگشادم و زنّار ببستم

تو اگر مهر گسستى و شكستى دل خواجو * به درستى كه من آن عهد كه بستم نشكستم

روزگارى روى در روى نگارى داشتم * راستى را با رخش خوش روزگارى داشتم

همچو بلبل مىخروشيدم بفصل نوبهار * زانكه در بستان عشرت نوبهارى داشتم

خوف غرقابم نبود و بيم موج از بهر آنك * كز ميان قلزم محنت كنارى داشتم

از كمين‌سازان كسى نگشود بر قلبم كمان * چون بميدان زان صفت چابك‌سوارى داشتم

گر غمم خون جگر مىخورد هيچم غم نبود * از براى آنكه چون او غم‌گسارى داشتم

در نفس چون بادم از خاطر برون بردى غبار * گر بديدى كز گذار او غبارى داشتم

داشتم يارى كه يك ساعت ز من غيبت نداشت * گرچه هر ساعت نشيمن در ديارى داشتم

چرخ بدمهرش كنون كز من به دستان در ربود * گوئيا در خواب مىبينم كه يارى داشتم

همچو خواجو با بد و نيك كسم كارى نبود * ليك با او داشتم گر زانكه كارى داشتم

صبحدم دل را مقيم خلوت جان يافتم * از نسيم صبح بوى زلف جانان يافتم

چون به مهمان‌خانهء قدسم سماع انس بود * آسمان را سبزه‌اى بر گوشهء خوان يافتم

باغ جنّت را كه طوبى زو گياهى بيش نيست * شاخ برگى بر كنار طاق ايوان يافتم