غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٢

634 [ تخفيف كن از دور من اين باده كه مستم ]

گر كنم جامه به خونابه نمازى چه عجب * كه ز جان دست به خون‌دل ساغر شستم

باز خواجو كه مرا كوفته خاطر مىداشت * برگرفتم ز دل سوخته و وارستم

امروز كه من عاشق و ديوانه و مستم * كس نيست كه گيرد به شرابى دو سه دستم

اى لعبت ساقى بده آن بادهء باقى * تا باده‌پرستى كنم و خود نپرستم

با خود چو دمى خوش ننشستم به همه عمر * برخاستم از بند خود و خوش بنشستم

گر بيدل و دينم چه بود چاره چو اينم * ور عاشق و مستم چه توان كرد چو هستم

مىبرد دلم نرگس مخمورش و مىگفت * كاى همنفسان عيب مگيريد كه مستم

رفتى و مرا بر سر آتش بنشاندى * بازآى كه از دست تو بر خاك نشستم

چون حلقهء گيسوى تو از هم بگشودم * از كفر سر زلف تو زنّار ببستم

در چنبر گردون ز دمى چنگ بلاغت * با اين همه از چنبر زلف تو نجستم

تا در عقب پير خرابات نرفتم * از دردسر و محنت خواجو بنرستم

تخفيف كن از دور من اين باده كه مستم * وز غايت مستى خبرم نيست كه هستم

بر بوى سر زلف تو چون عود بر آتش * مىسوزم و مىسازم و با دست بدستم

در حال كه من دانهء خال تو بديدم * در دام تو افتادم و از جمله برستم

ديشب دل ديوانهء بگسسته عنان را * زنجيركشان بردم و در زلف تو بستم

با چشم تو گفتم كه مكن عربده‌جوئى * گفت از نظرم دور شو اين لحظه كه مستم

زان روز كه رخسار چو خورشيد تو ديدم * چون سنبل هندوى تو خورشيدپرستم

آهنگ سفر كردى و برخاست قيامت * آن لحظه كه بىقامت خوبت بنشستم

شايد كه ز من خلق جهان دست بشويند * گر در غمت از هر دوجهان دست نشستم

هرچند شكستى دل خواجو به درستى * كان عهد كه با زلف تو بستم نشكستم