غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٠

631 [ ز لعلم ساغرى درده كه چون چشم تو سرمستم ]

جان خواجو اگر بوقت صبوح * همچو ساغر برآيد از غم خم

مى خامش به خاك برريزيد * تا دگر زنده گردد از دم خم

اى تنم كرده ز غم موئى و در مو زده خم * وى دلم يك سر مو وز سر موئى شده كم

گر دلم باك ندارد ز غم عشق چه باك * ور غمم دست ندارد ز دل خسته چه غم

هم دل گرم گرم نيست درين ره همدل * هم دم مرد گرم نيست درين غم همدم

پيش چشمم ز حيا آب شود چشمهء نيل * وانگه از نيل سرشكم برود آب بقم

اى به صد وجه رخ خوب تو وجهى ز بهشت * وى به صد باب سر كوى تو بابى ز ارم

چون كنم وصف جمالت كه دو رويست ورق * چون دهم شرح غمت چون دو زبانست قلم

من به غوغاى رقيب از سر كويت نروم * زانكه بىخون حرامى نبود وصل حرم

از تو چون صبر كنم زانكه نگردد ممكن * صبر درويش ز الطاف خداوند كرم

خيز خواجو كه چو پرگار بسر بايد گشت * هركه در دايرهء عشق نهادست قدم

چو چشم مست تو مىپرستم * چو دُرج لعل تو نيست هستم

بيار ساقى شراب باقى * كه همچو چشم تو نيمه مستم

نه خرقه‌پوشم كه باده‌نوشم * نه خودپرستم كه مىپرستم

چو مىچشيدم ز خود برفتم * چو مست گشتم ز خود برستم

ز دست رفتم مرو به دستان * ز پا فتادم بگير دستم

منم گدايت مطيع رايت * و گر تو گوئى كه نيست هستم

مگو كه خواجو چه عهد بستى * بگو كه عهد تو كى شكستم

ز لعلم ساغرى درده كه چون چشم تو سرمستم * و گر گويم كه چون زلفت پريشان نيستم هستم