غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٩

628 [ دل گل زنده گردد از دم خم ]

كام دل خواهى برو گردن به ناكامى بنه * در دهان شير مىبايد شدن بر بوى كام

عار باشد نزد عارف هركه فخر آرد بزهد * ننگ باشد پيش عاشق هركه ياد آرد ز نام

آنكه در خلوتگه خاصش مجال عام نيست * لطف او عامست و عشق او نصيب خاص و عام

باد بر خاك عراق از ديدهء خواجو درود * باد بر دارالسلام از آدم خاكى سلام

چشم پرخواب گشودى و ببستى خوابم * و آتش چهره نمودى و ببردى آبم

آن‌چنان تشنه لعل لب سيراب توام * كآب سرچشمهء حيوان نكند سيرابم

دوش هندوى تو در روى تو روشن مىگفت * كه مرا بيش مسوزان كه قوى در تابم

آرزو مىكندم با تو شبى در مهتاب * كه بود زلف سياهت شب و رخ مهتابم

من مگر چشم تو در خواب ببينم هيهات * اين خيالست من خسته مگر در خوابم

رفتم ار جان بدهم در طلبت عمر تو باد * ور بمانم شرف بندگيت دريابم

به وصالت كه ره باديه بر روى خسك * با وصالت نكند آرزوى سنجانم

راست چون چشم خوشت مست شوم در محراب * گر بود گوشهء ابروى كژت محرابم

همچو خاك ره اگر خوار كنى خواجو را * برنگردم ز درت تا چه رسد زين بابم

دل گل زنده گردد از دم خم * گُل دل تازه گردد از نم خم

روح پاك است چشم عيسى جام * خون لعلت اشك مريم خم

تا شوى محرم حريم حرم * غوطه‌اى خور به آب زمزم خم

در شبستان مىپرستان كش * شاهد جام را ز طارم خم

خيز تا صبحدم فروشوئيم * گل روى قدح به شبنم خم

شاهدان خميده گيسو را * زلف پرخم كشيم در خم خم

داد عيش از ربيع بستانيم * بطلوع مه محرّم خم