غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٧

624 [ هيچ مىدانى كه ديشب در غمش چون بوده‌ام ]

به تحفه كهن زنگى مست را * به اردوى خاقان فرستاده‌ام

عصا پاره‌اى از كف عاصئى * بموسى عمران فرستاده‌ام

غبارى فرورفته از آستان * بايوان كيوان فرستاده‌ام

ز سرچشمهء پارگين قطره‌اى * سوى آب حيوان فرستاده‌ام

كهن خرقهء مفلسى ژنده‌پوش * بتشريف سلطان فرستاده‌ام

سخنهاى خواجو ز ديوانگى * يكايك بديوان فرستاده‌ام

گر نگويم دوستى از دوستانت بوده‌ام * سالها آخر نه مرغ بوستانت بوده‌ام

گرچه فارغ بوده‌ام چون نسر طاير ز آشيان * تا نپندارى كه دور از آشيانت بوده‌ام

هركجا محمل بعزم ره برون آورده‌ئى * چون جرس دستان‌سراى كاروانت بوده‌ام

گر تو پاس خاطرم دارى و گرنه حاكمى * زان تصوّر كن كه هر شب پاسبانت بوده‌ام

گرچه از رويت چو گيسو بر كنار افتاده‌ام * چون كمر پيوسته دربند ميانت بوده‌ام

كشتهء تيغ جهان‌افروز مهرت گشته‌ام * تشنهء آب جگرتاب سنانت بوده‌ام

از گذار من چرا بر خاطرت باشد غبار * كز هوادارى غبار آستانت بوده‌ام

گر شكرخائى كنم بر ياد لعلت دور نيست * زانكه عمرى طوطى شكّرستانت بوده‌ام

همچو خواجو اى ، بسا شبها كه از شوريدگى * دسته‌بند سنبل عنبرفشانت بوده‌ام

هيچ مىدانى كه ديشب در غمش چون بوده‌ام * مرغ و ماهى خفته و من تا سحر نغنوده‌ام

به سكه آتش در جهان افكنده‌ام از سوز عشق * آسمانى در هوا از دود دل افزوده‌ام

پرده از خون جگر بر روى دفتر بسته‌ام * چشمهء خونابه از چشم قلم بگشوده‌ام

كاسهء چشم از شراب راوقى پر كرده‌ام * دامن جان را به خون چشم جام آلوده‌ام

آستين بر كائنات افشانده‌ام از بيخودى * زعفران چهره در صحن سرايش سوده‌ام

دل بباد از بهر آن دادم كه دارد بوى دوست * گرچه دور از دوستان باد هوا پيموده‌ام

چشم بد گفتم كه يا رب دور باد از طلعتش * ليك چون روشن بديدم چشم بد من بوده‌ام

ز آتش دل به سكه دوش آب از دو چشم خونفشان * در هواى شكّر حلوا گرش پالوده‌ام