غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٦

622 [ سلامى به جانان فرستاده‌ام ]

تا خبر يافته‌اى زان بت مهوش خواجو * خبرت هست كه من بىخبرت يافته‌ام

من ز دست ديده و دل در بلا افتاده‌ام * اى عزيزان چون كنم چون مبتلا افتاده‌ام

هردم از چشمم چو اشك گرم روراندن كه چه * تا چه افتادست كز چشم شما افتاده‌ام

كى بود برگ من آن نسرين بدن را كاين زمان * همچو بلبل در زمستان بينوا افتاده‌ام

گرچه هركو مى خورد از پا درافتد عاقبت * من چو دور افتاده‌ام از مى چرا افتاده‌ام

با كسى افتاد كارم كو ز كارم فارغست * بنگريد آخر كه از مستى كجا افتاده‌ام

اى كه گفتى گر سر اين كار دارى پاى دار * دست گير اكنون كه از دستت ز پا افتاده‌ام

آتش مهرم چو در جان شعله زد گرمى مكن * گر چون ذرّه زير بامت از هوا افتاده‌ام

مىروى مجموع و من پيوسته همچون گيسويت * از پريشانى كه هستم در قفا افتاده‌ام

قاضى ار گويد كه خواجو چون درين كار اوفتاد * گو مكن آن كار كز حكم قضا افتاده‌ام

سلامى به جانان فرستاده‌ام * به آرام دل جان فرستاده‌ام

زهى شوخ‌چشمى كه من كرده‌ام * كه جان را به جانان فرستاده‌ام

شكسته گياهى من خشك‌مغز * بگلزار رضوان فرستاده‌ام

تو اين بىحيائى نگر كز هوا * سوى بحر باران فرستاده‌ام

مرا شرم بادا كه پاى ملخ * به نزد سليمان فرستاده‌ام