غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٣

616 [ خوشا بمجلس شوريدگان دُردآشام ]

عنبر هندى آنكه خادم تست * كار او بىنسيم لطفت خام

پيش موج محيط احسانت * از حيا در عرق فتاده غمام

كاسه‌گردان بزم تقديرت * صبح زرّين كلاه سيم‌اندام

هندوى بارگاه ابداعت * شام زنگى نهاد خون‌آشام

عندليب زبان گويا را * گل بستان‌فروز ذكرت كام

گر كند ياد صدمهء قهرت * بگسلد مشرقى مهر زمام

درك خاصان بكنه انعامت * نرسد خاصه عام كالانعام

جان خواجو كه مرغ گلشن تست * مگذارش به دام دل مادام

طمع دانه‌اش به دام افكند * بازگيرش ز دست دانه و دام

من كه بر ياد زلف و روى بتان * صرف كردم ليالى و ايّام

بوده با بادهء مغانه مقيم * ساخته در شرابخانه مقام

زده راه خرد به نغمهء چنگ * ريخته آب رخ بشرب مدام

نفس خودكامم ار ز راه ببرد * بازگشتم به درگهت ناكام

چون خطا كرده‌ام كنم هردم * سجدهء سهو تا بروز قيام

گويمت بالعشى و الابكار * تبت يا ذو الجلال و الاكرام

خوشا بمجلس شوريدگان دُردآشام * به ياد لعل لبش نوش كرده جام مدام

چنين شنيده‌ام از مفتى مسائل عشق * كه مرد پخته نگردد مگر ز باده خام

جفا و نكبت ايّام چون ز حد بگذشت * بيار باده كه چون باد مىرود ايّام

خيال زلف و رخت گر معاونت نكند * چگونه شام بصبح آورند و صبح و بشام

مرا ز لوح وجود اين دو حرف موجودست * دل شكسته چو جيم و قد خميده چو لام

اگر به بام برآيى كه فرق داند كرد * كه طلعت تو كدامست و آفتاب كدام

دمى ز وصل تو گفتم مگر بكام رسم * دمم بكام فرورفت و برنيامد كام

به راه باديه هركس كه خون نكرد حلال * حرام باد مرا و را وصال بيت حرام

اگر به كنيت خواجو رسى قلم دركش * كه ننگ باشد ار از عاشقان برآيد نام