غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٢

615 [ تبت يا ذا الجلال و الاكرام ]

آفتابست يا ستارهء بام * كه پديد آمد از كنارهء بام

ماه در عقرب و قصب بر ماه * شام بر نيمروز و چين در شام

نام خالش مبر كه وحشى را * طمع دانه افكند در دام

خيز تا مى خوريم و بنشانيم * آتش دل به آب آتش‌فام

باده پيش آر تا فروشوئيم * جامهء جان به آب ديدهء جام

مىجوشيده خور كه حيف بود * پخته در جوش و ما بدين‌سان خام

عاقلان سرّ عشق نشناسند * كاين صفت نبود از خواص و عوام

عشق عامست و عقل خاص و ليك * چكند خاص با تقلّب عام

شمع مجلس نشست خيز نديم * مه فرورفت مى بيار غلام

دشمنان را بكام دوست مخواه * دوستان را مدار دشمن‌كام

چون برآيى به بام پندارند * كه سهيلست يا سپيدهء بام

با رخت هركه ماه مىطلبد * نيست در عاشقى هنوز تمام

سرو با اعتدال قامت تو * ناتراشيده‌ايست بىاندام

نام خواجو مبر كه ننگ بود * اگر از عاشقان برآيد نام

تبت يا ذا الجلال و الاكرام * من جميع الذنوب و الآثام

اى صفاتت برون ز چون‌وچرا * ذات پاكت برى ز كو و كدام

قاضى حاجت وحوش و طيور * رازق روزى سوام و هوام

گوهرآراى قطره در اصداف * نقش‌پرداز نطفه در ارحام

پرچم‌آويز طاسك خورشيد * آتش‌انگيز خنجر بهرام

خاك‌بوس بساط فرمانت * جم سيمين سرير زرّين جام

بسته مشّاطگان قدرت تو * بر رخ صبح چين گيسوى شام

كرده استاد صُنعت از ياقوت * شرف طاق تا به خانهء بام

يافته از تو نَضرت و خُضرت * باغ مينو و راغ مينافام

بدر مشعل‌فروز آينه‌دار * بر درش بندهء منيرش نام