غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٩

609 [ مرا كه نيست به خاك درت اميد وصول ]

بنگر از نالهء شبگير من و نغمهء مرغ * دشت پرزمزمه و طرف چمن پرغلغل

گر صبا سلسله بر آب نهد فصل ربيع * از چه بر گردن قمرى بود از غاليه غل

باد نوروز چو برخاست نيارند نشست * بلبلان بىگل و مستان صبوحى بىمل

مطرب آن لحظه كه آهنگ فروداشت كند * زندش بلبله گلبانگ كه قل قل قل قل

اى ز بادام تو در عين حجالت نرگس * وى ز گيسوى تو در حلقهء سودا سنبل

آن سر زلف قمرساى شب‌آسا را بين * همچو زاغى كه زند در مه تابان چنگل

هرچه خوبان جهان را به دلارائى برد * جزو بود آن همه و حسن جهانگير تو كُل

دست گيريد كه خواجو كه دلش رفت برود * بارش افتاده و گشتست اسير سر پل

خوشا با دوستان در بوستان گل * كه خوش باشد به روى دوستان گل

شكوفه موبدست و ابر دايه * صبا رامين و ويس دل‌ستان گل

سمن را شد نفس باد و روان آب * چمن را گشت تن شمشاد و جان گل

ترنّم مىكند بر شاخ بلبل * تبسّم مىكند در بوستان گل

لبش باهم نمىآيد ازآن‌روى * كه دارد خرده‌ئى زر در دهان گل

كشد در بر قباى فستقى سرو * نهد بر سر كلاه سايبان گل

چو باد از روى گل برقع برانداخت * برآمد سرخ همچون ارغوان گل

بگو با بلبل اى باد بهارى * كه بازآمد علىرغم زمان گل

دلش سستى كند چون از نهالى * بصحن گلستان آيد خزان گل

بيا خواجو كه با مرغان شب‌خيز * نهادست از هوا جان در ميان گل

مى نوشين روان در ده كه بگرفت * چو خسرو ملكت نوشيروان گل

مرا كه نيست به خاك درت اميد وصول * كجا به منزل قربت بود مجال نزول

اگر وصال تو حاصل شود بجان بخرم * ولى عجب كه رسد كام بيدلان بحصول

چنين شنيده‌ام از پرده‌ساز نغمهء شوق * كه ضرب سوختگان خارج اوفتد ز اصول

خموش باشد كه با كشتگان خنجر عشق * خلاف عقل بود درس گفتن از معقول