غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٨

607 [ باغبان گو برو و باد مپيما كز گل ]

اى كرده تيره شب را بر آفتاب منزل * دل را ز چين زلفت بر مشك ناب منزل

تا در درون چشمم خرگاه زد خيالت * مه را بسان ماهى بينم در آب منزل

بايد كه رحمت آرد آن كو شراب دارد * بر تشنه‌اى كه باشد او را سراب منزل

ره چون برم بكويت زان‌رو كه نادر افتد * در آشيان عنقا كرده ذباب منزل

يك ذرّه مهر رويت خالى نگردد از دل * زيرا كه گنج باشد كنج خراب منزل

بنگر در اشك مستان عكس جمال ساقى * همچون قمر كه سازد جام شراب منزل

خواجو كه غرقهء آمد در ورطهء جدائى * بر ساحل وصالت بيند بخواب منزل

هرگه كه ز خرگه بچمن بار دهد گل * نرگس نكند خواب خوش از غلغل بلبل

اى خادم ياقوت لب لعل تو لؤلؤ * وى هندوى ريحان خط سبز تو سنبل

تا كى كند آن غمزهء عاشق‌كش معلول * در كار دل ريش من خسته تعلّل

گر نرگس مستت نكند ترك تعدّى * چندين چه كند زلف دراز تو تطاول

شرح شكن زلف تو با بيست مطوّل * كوتاه كنم تا نكشد سر بتسلسل

آن صورت آراسته را بيش مياراى * كآنجا كه جمالست چه حاجت به تجمّل

محمل مبر از منزل احباب كه ما را * يكدم نبود بار فراق تو تحمّل

المُغرم يَستغرق فى البَحر غريقا * و اللّائم كالنائم في الساحل يَفعل

هر لحظه كه خاموش شود ماه مغنّى * از مرغ صراحى شنوم نعره كه قل قل

اى آنكه جمال از رخ زيباى تو جزويست * غمهاى جهان جزو و غم عشق تو شد كُل

بر باد هوا باده مپيماى كه خواجو * از مل نشود بىخبر الّا به تأمل

باغبان گو برو و باد مپيما كز گل * بدم سرد سحر باز نيايد بلبل

حبّذا بادهء گلرنگ بهنگام صبوح * از كف سروقدى گل‌رخ مشكين كاكل

در بهاران كه رساند خبر كبك درى * بجز از باد بهارى بدر خرگه گل