غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٥

600 [ اى غم عشق تو آتش زده در خرمن دل ]

اى قامت تو قيامت عقل * وى خاك در تو محشر دل

بستان رخ تو روضهء خلد * ياقوت لب تو كوثر دل

لعل تو زلال مشرب روح * چشم تو چراغ منظر دل

ابروت هلال غرّه ماه * مهرت خور جان و درخور دل

از غايت پردلى شكسته * هندوى تو قلب لشكر دل

ساقى غمت بجاى باده * خون مىدهدم ز ساغر دل

گر زلف ترا رسن درازست * باشد گذرش به چنبر دل

هردم به هواى خاك كويت * پر مىزندم كبوتر دل

در تحت شعاع مهر رويت * يكباره بسوخت اختر دل

ساقى بده آن مئى كه در جام * هست آب روان آذر دل

از دل بطلب نشان خواجو * كو معتكفست بر در دل

دلم ربودى و رفتى ولى نمىروى از دل * بيا كه جان عزيزت فداى شكل و شمايل

گرم وصول ميسّر شود كه منزل قربست * كنم مراد دل از خاك آستان تو حاصل

هوايت ار بنهم سر كجا برون كنم از سر * وفايت ار برود جان كجا برون رود از دل

به حق صحبت ديرين كه حق صحبت ديرين * روا مدار كه گردد چو وعده‌هاى تو باطل

فتاد كشتى صبرم ز موج قلزم ديده * به ورطه‌اى كه نه پايانش ممكنست و نه ساحل

نيازمند چنانم كه گر به خاك درآيم * ز مهر گلشن رويت برون دمد گُلم از گِل

مفارقت متصوّر كجا شود كه بمعنى * ميان ليلى و مجنون نه مانعست و نه حايل

اگر نظر به حقيقت كنى و غير نبينى * وصال كعبه چه حاجت بُود بقطع منازل

خلاص جستم ازو طيره گشت و گفت كه * خواجو قتيل عشق نجويد رهائى از كف قاتل

اى غم عشق تو آتش زده در خرمن دل * و آتش هجر جگرسوز تو دودافكن دل

چشمهء نوش گهرپوش لبت چشمهء جان * حلقهء زلف‌شكن برشكنت معدن دل

گر كنى قصد دلم دست من و دامن تو * ور كند ترك تو دل دست من و دامن دل