غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٧١

591 [ زهى ز بادهء لعلت در آتش آب زلال ]

سبحان من تقدّس بالعزّ و الجلال * سبحان من تفرّد بالجود و الجمال

آن مالكى كه ملكت او هست بر دوام * وان قادرى كه قدرت او هست بر كمال

سلطان بىوزير و جهاندار لم يزل * ديّان بىنظير و خداوند لا يزال

گوياى بىتلفظ و بيناى بىبصر * داناى بىتفكّر و داراى بىملال

سبيح بلبل سحرى حى لا ينام * ورد زبان كبك درى رب ذو الجلال

حرفيست كاف و نون ز طوامير صنع او * وز قاف تا بقاف برين حرف گشته دال

از آب لطف او متبسّم شود رياض * وز باد قهر او متزلزل شود جبال

در گوش آسمان كشد از زرّ مغربى * هر مه بامر كن فيكون حلقهء ملال

گاهى ز ماه نو كند ابروى زال زر * گاهى از آفتاب كشد تيغ پور زال

كيوان به حكم اوست برين برج پاسبان * بهرام از امر اوست برين قلعه كوتوال

اى قصر كبرياى تو محفوظ از انهدام * وى ملك بىزوال تو محروس از انتقال

وى بوستان لطف تو بىوصمت ذبول * وى آفتاب لطف تو بىنسبت زوال

ايوان وحدت تو مبرّا از انحطاط * و اركان قدرت تو معرّا از اختلال

بشكسته در قفاى تو شهباز عقل پر * و افكنده در هواى تو سيمرغ وهم بال

بر دوش روز خاورى از شب فكنده زلف * بر روى صبح مشرقى از شام كرده خال

وهم از سرادقات جلال تو قاصرست * ور عقل ره برد به تو نبود بجز خيال

خواجو گر التماس ازين در كند رواست * از پادشه اجابت و از بندگان سؤال

زهى ز بادهء لعلت در آتش آب زلال * يكى ز حلقه‌به‌گوشان حاجب تو هلال

نداى عشق چو درداد خال مشكينت * به گوش جان من آمد ز روضه بانگ بلال

تو كلك منشى تقدير بين بدان خوبى * نهاده بر سر نون خط تو نقطهء خال

چو در خيال خيال آيد آن خيال چو موى * نرفت يكسر مو نقشش از خيال خيال

منال بلبل بيدل چو مىشود حاصل * ترا بكام دل از بوستان عشق منال

اگر ز كوى تو دورم نمىشوم نوميد * چرا كه مرد به همّت بُود چو مرغ ببال

ترا حرام نباشد كه خون ما ريزى * كه هست پيش خداوند خون بنده حلال