غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٦

580 [ سِرى بالعِيس أصحابى وَ لِى فى العيس مَعشوق ]

نرگس جادوى تو ديدن بخواب * فتنه بود خاصه بتعبير عشق

آب زر از چهرهء خواجو برفت * از چه ز خاصيّت اكسير عشق

باز برافراختيم رايت سلطان عشق * بار دگر تاختيم بر سر ميدان عشق

ملك جهان كرده‌ايم وقف سر كوى يار * گوى دل افكنده‌ايم در خم چوگان عشق

از سر مستى كشيم گرده رهبان دير * بر در هستى زنيم نوبت سلطان عشق

جان چه بُود تا كنيم در ره عشقش نثار * پاى ملخ چون بريم نزد سليمان عشق

عقل درين دير كيست مست شراب الست * روح در اين باغ چيست بلبل بستان عشق

جان كه بُود تشنه‌ئى بر لب آب حيات * دل چه بُود حلقه‌ئى بر در زندان عشق

سرنكشد از كمند بستهء زنجير مهر * بازنگردد به تير خستهء پيكان عشق

سير نگردد ببحر تشنهء درياى وصل * روى نتابد ز سيل غرقهء طوفان عشق

چون به قيامت برم حسرت رخسار دوست * بردمد از خاك من لالهء نعمان عشق

صدره اگر دست مرگ چاك زند دامنم * بار دگر برزنم سر ز گريبان عشق

كى به نهايت رسد راه‌روان را سلوك * زانكه ندارد كنار راه بيابان عشق

مرغ سحرخوان دل نعره برآرد ز شوق * چون به مشامش رسد بوى گلستان عشق

گر چو قلم تيغ تيز بر سر خواجو نهند * سر نتواند كشيد از خط فرمان عشق

سِرى بالعِيس أصحابى وَ لِى فى العيس مَعشوق * ألا يا راهِبَ الدير فَهَل مرت بك النوق

فتاده ناقه در غرقاب از آب چشم مهجوران * و فوق النوقِ خيمات و فِى الخيمات مَعشوق

سزد گر دست گيريدم كه كار از دست بيرون شد * أخِلّائى أغيثونى و ثوبُ الصَّبر مَمزوق

مقيم از گلشن طبعم نسيم شوق مىآيد * وَ من رأسى إلى رِجلى حديث العشق منموق