غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٤

576 [ اى برده عارضت به لطافت ز مه سبق ]

مىخوارهء سرمست به دنيا نكند ميل * ديوانهء مدهوش ز دانش نزند لاف

صيد صلحا مىكند آن آهوى صيّاد * خون عقلا مىخورد اين غمزهء سيّاف

هردم كه شود دُرج عقيقت گهرافشان * گوهر ز حيا آب شود در دل اصداف

آن‌كس كه دل از هر دوجهان در كرمت بست * به روى چه بود گر بگشائى در اعطاف

كام دل درويش جزين نيست كه گهگاه * در وى نگرد شاه جهان از سر الطاف

آن به كه زبان دركشم از وصف جمالت * زيرا كه به كنهش نرسد خاطر وصاف

نقد دل مغشوش به بازار تو برديم * گفتند كه كس قلب نيارد بر صرّاف

خواجو به ملامت ز درت بازنگردد * عنقا نتواند كه نشيمن نكند قاف

شميم باغ بهشتست يا نسيم عراق * كه گشت زنده ز انفاس او دل مشتاق

برون ز خامه كه او هم‌زبان بود ما را * كه دستگير تواند شد از سر اشفاق

ترا بقتل احبّا مؤاخذت نكنند * مگر به خون شهيدان ضرب تيغ فراق

كجا رسد به كمندت كه لاشه‌ئى كه مراست * اگرچه برق شود كى رسد بگرد فراق

در آن زمان كه بود قالبم عظام رميم * كنند نفحهء عشقت ز خاكم استنشاق

به تلخى ار چه بشد خسرو از جهان او را * حلاوت لب شيرين نمىرود ز مذاق

تو آفتاب بلندى ولى برون ز زوال * تو ماه مهرفروزى ولى برى ز محاق

دلم ز به هرچه با طرّه تو بندد عهد * كه هندو است و به يك موى بشكند ميثاق

كسى كه سرور جادوگران بود پيوست * بود چو ابروى شوخت به چشم‌بندى طاق

ترا كه اين همه قول مخالفست رواست * كه ياد مىنكنى هيچ نوبت از عشّاق

نوازشى بكن از اصفهان كه گشت روان * از آب ديده ما زنده رود سوى عراق

كمال رتبت خواجو همين‌قدر كافيست * كه هست بنده‌اى از بندگان بواسحق

اى برده عارضت به لطافت ز مه سبق * دل غرق خون ديده ز مهر رخت شفق

خورشيد بر زمين زده پيش رخت كلاه * ريحان در آب شسته ز شرم خطت ورق

دينار جسته از زر رخسار من طلا * وانگاه از درست رخم كرده سكّه دق