غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٣

574 [ چون آتش خور شعله زد از شيشهء شفاف ]

به چشم آهوى ليلى نظر كن مجنون * گهى كه بر سر خاكش چرا كنند سباع

برو طبيب و صداعم مده كه مخمورم * مگر به باده رهائى دهى مرا ز صداع

بيا و جام عقارم بده كه تا بودم * نه با عقار تعلّق گرفته‌ام نه ضياع

چگونه از خط حكم تو سر بگردانم * كه من مطيعم و حكم تو پيش بنده مطاع

شدى و بىتو بهر شارعى كه بگذشتم * ز دود سينه هوا بر سرم ببست شِراع

به روشنى نتوان بار بر شتر بستن * كه همچو شام بود تيره بامداد وداع

به رقعه‌اى دل ما شاد كن كه در غم تو * بسى به خون‌جگر نسخ كرده‌ايم رقاع

مرا از آنچه كه گيرد حرامى از پس‌وپيش * چو ترك خويش گرفتم چه غم خورم ز متاع

بمهد خاك برد با تو دوستى خواجو * كه شير مهر تو خوردست در زمان رضاع

بيار باده كه وقت گلست و موسم باغ * ز مهر بر دل پرخون لاله بنگر داغ

دماغ عقل معطّر كن از شمامهء مى * بود كه بوى عفافش برون رود ز دماغ

گهى كه زاغ شب از آشيان كند پرواز * ز عكس باده چو چشم خروس كن پر زاغ

اگر چراغ نباشد به تيره شب شايد * چرا كه باغ برافروخت از شكوفه چراغ

بَر آتش رخ گل آب مىفشاند ميغ * وز آب آينه‌گون زنگ مىزدايد ماغ

ببين كه مرغ چمن دم‌به‌دم هزار سلام * بدست باد صبا مىكند بباغ ابلاغ

ز رهگذار نسيم بهار رنگ‌آميز * شدست ساحت بستان چو كلبهء صبّاغ

خوشا به طرف گلستان شراب نسرين بوى * ز دست لاله‌عذاران عنبرينِ اصداغ

چو راغ را شود از لاله شُقّه خون‌آلود * به خون لاله ببايد گرفت دامن راغ

مگو حكايت پيمان و نام توبه مبر * كه نيست از مى و پيمانه‌ام به توبه فراغ

بصحن باغ قدح نوش و غم مخور خواجو * كه آنكه باغ بنا كرد برنخورد از باغ

چون آتش خور شعله زد از شيشهء شفاف * در آب معقد فكن آن آتش نشّاف

گر باد صبا مشك نسيمست عجب نيست * كآهوى شب افتاد كنون نافه‌اش از ناف

منعم مكن اى محتسب از باده كه صوفى * بىجام مصفّا نتواند كه شود صاف